Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

WELCOME TO THE SHOW- Παύλος Σιδηρόπουλος, 1984

Το τραγούδι Welcome To The Show είναι το καλύτερο παράδειγμα μιας ροκ παράστασης που οραματιζόταν ο Παύλος και που ονόμαζε «Μαύρη Οθόνη» αλλά που επεξηγούσε με διάφορους τρόπους ότι πρόκειται για ένα «Θέατρο Υποκρισίας».


Η παράσταση μπορούσε να ανεβεί σε θέατρο, ή να γίνει «συναυλία» ή και video clip.
Η έννοια της Υποκρισίας, για τον Σιδηρόπουλο, είναι πρωταρχική, είναι έννοια πέρα από το «καλό» και το «κακό», δηλαδή πέρα από κάθε ιδεολογία.
Ο Υποκριτής (που μπορεί να φοράει ή όχι μάσκα), δεν λέει αλήθειες με την παραδεκτή έννοια του όρου, ουσιαστικά  υποκρίνεται δηλαδή κάνει μια μαγική τελετουργία.  Αυτό εξασφαλιζόταν με μία υψηλή συμβολική και πολλές φορές κρυπτογραφημένη αφήγηση, ώστε η τέχνη να παραμείνει στον μαγικό χαρακτήρα της και να μην υποβιβαστεί σε μία έκθεση ιδεών (ιδεολογία).
Στο θέατρο αυτό θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και «τραγούδια» χωρίς λόγια, με ήχο μόνο και με υποκρισία (τελετουργία), όπως το 94 ΣΦΥΡΙΕΣ. Στις 94 ΣΦΥΡΙΕΣ, ο Υποκριτής, εμφανίζεται χωρίς μάσκα και ακούει τον αργό και βασανιστικό ήχο 94 χτυπημάτων στη ντραμς, αντιδρώντας μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου. Δείγμα από αυτή την ιδέα, παραθέτω από χειρόγραφο του Σιδηρόπουλου….

Η συμβολική στις 94 ΣΦΥΡΙΕΣ είναι τα 94 χτυπήματα με σφυρί που (στο δικαστήριο κρίθηκε ότι) έδωσε ο Νάσιουτζικ στον συγγραφέα Διαμαντόπουλο. Η δολοφονία αυτή έγινε τον Σεπτέμβριο του 1984.
Το Θέατρο της Υποκρισίας, περιέχει βέβαια  και πραγματικές αναφορές, αλλά δεν βασίζεται στην ιδεολογία, δεν κρίνει βάσει κάποιου –ισμού (κομμουνισμού, αναρχισμού, χριστιανισμού κλπ), δημιουργεί μία παράσταση με σαμανιστική κατεύθυνση (Θέατρο Αρτό, παραστάσεις Μόρισσον κ.α).
Ποιες είναι οι πραγματικές αναφορές στο Welcome To The Show;
Μερικά γεγονότα των ετών 1983 και 1984. Αυτά τα γεγονότα μπαίνουν με ένα συμβολικό τρόπο στο τραγούδι, ώστε να δημιουργηθεί το λειτουργικό περιβάλλον: Η κοινωνία τεράτων, τα Ζόμπι.
Τα κυριότερα γεγονότα είναι:

1-Ο ηθοποιός Γιάννης Γκιωνάκης πυροβολεί τη φίλη του Αφροδίτη Κοζανιτά (Οκτώβριος 1984) 
Η αναφορά γίνεται με τον στίχο «Ηθοποιοί με φάκελο λευκό»

2-Αρχίζει η δίκη του δράκου Κυριάκου Παπαχρόνη στο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Ο φονιάς καταδικάζεται δις εις θάνατον (Ιούνιος 1983)

Η αναφορά γίνεται με τον στίχο «Θηρίων Δαμαστής ο γιός του Παπαχρόνη

3-Μία 16χρονη, η Β.Φ από τα Τσούκα Φθιώτιδας γεννά μωρό- τέρας (με μορφή που θύμιζε ψάρι), από αιμομιξία. Βιαζόταν από τον πατέρα και τον αδελφό της (Ιούλιος 1984)

Η αναφορά στον στίχο «σε γυάλα το μωρόψαρο γιατί δαγκώνει/ αιμομιξία σ ανώνυμο χωριό) αλλά και (πατέρας γιος με αδελφή για σπέσιαλ σόου)
4- Η Άννα Βερούλη βρίσκεται ντοπαρισμένη μετά τα προκριματικά του ακοντισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (Αύγουστος 1984)

Η αναφορά στον στίχο (κι ο αθλητικός τους χημικός να ανακατώνει σε ογκομετρικό σωλήνα τα ρεκόρ)

Όλες αυτές οι αναφορές σημειώνονται και σε χειρόγραφο του Σιδηρόπουλου, τμήμα του οποίου παραθέτω.


 




Η βασική οπτική του Σιδηρόπουλου είναι ότι αυτό που φαίνεται ωραίο και καλό, είναι (συνήθως) ψεύτικο και υποκριτικό (με την χυδαία έννοια).
Ποιος θα περίμενε ότι ο Φρουρός των Συνόρων, ο Αξιωματικός και Εθνολάτρης Παπαχρόνης, ο άνθρωπος που συμμετείχε στις έρευνες για την αποκάλυψη του σήριαλ κίλερ, ήταν σήριαλ κίλερ ο ίδιος! Εδώ υπάρχει και μια προφητεία, αφού στο λειτουργικό περιβάλλον, Δαμαστής Θηρίων (δηλαδή των ζόμπι που σχηματίζονται) είναι ο γιος του. Το αυγό του φιδιού, στην σκέψη του Παύλου, υπάρχει σε κάθε έναν που εμφανίζεται υπερ Εθνικιστής και υπερ Πατριώτης.
Αλλά η βασική σκέψη, είναι ότι ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ μία κοινωνία τεράτων.
Αυτό φαίνεται καθαρά στην αναφορά με το «μωρόψαρο». Το τερατάκι αυτό, δεν μπαίνει στην τελετουργία για να υπονοηθεί μία σεξουαλική διαστροφή , μπαίνει σαν επισήμανση γενικότερη. Η κοινωνία γεννάει «μωρόψαρα» με διάφορους τρόπους.
Αυτό φαίνεται καθαρά σε άλλο χειρόγραφο του Παύλου (υπάρχουν χειρόγραφα με διάφορες εκδοχές του τραγουδιού) όπου διαβάζουμε

Σε γυάλινο κλουβί δαγκώνει
Το της δικής μου της γενιάς Θαληδομίδης Ον



(Ας σχολιάσω εδώ το πόσο προφητικό είναι αυτό, αφού η εταιρεία που πάσαρε την Θαληδομίδη προκαλώντας τερατογενέσεις, πάσαρε και Κυβέρνηση Μνημονίου.)

Αυτό λοιπόν είναι πάνω κάτω το σκηνικό , όπου ζουν τα Θηρία του Θιάσου.
Όλα όμως αυτά, στο συγκεκριμένο τραγούδι, δεν αντιμετωπίζονται ιδεολογικά. Ο Σιδηρόπουλος δεν είναι ούτε κομμουνιστής, ούτε αναρχικός ούτε χριστιανός. Είναι ο Υποκριτής. Γι αυτό και μεταχειρίζεται τα σύμβολα και όχι τις ντουντούκες. Ακόμα περισσότερο δεν βλέπει εκ γενετής κακία, βλέπει έναν εξαναγκασμό, τα τέρατα έγιναν τέρατα όχι επειδή το ήθελαν αλλά γιατί γεννήθηκαν σε ένα τερατώδες περιβάλλον.
Ο ρόλος του Υποκριτή δεν είναι να προτείνει λύσεις. Είναι να μιλά συμβολικά, προτάσσοντας τις εικόνες και να επαφίεται στην μαγική λειτουργία της τέχνης.

Αφεθείτε για λίγο σε αυτή την Υποκρισία κι εσείς. Βιώστε μια στιγμή μαγείας και μυστηρίου. Στο τέλος, μην υποκλιθείτε. Υποκριθείτε στον Καλλιτέχνη. Και μετά… αν δεν σας αρκούν αυτά.. ΦΥΣΙΚΑ τον λόγο έχει και η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου