Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

ΡΟΚ και ΚΡΑΤΟΣ

Λήτης. Ένας από τους καλλιτέχνες του Ροκ, που επιχορηγήθηκε μία φορά, από το ελληνικό Κράτος, συμμετέχοντας στην ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. Διατήρησε πάντα τα πιστεύω και την αυτονομία του. Σήμερα, εντελώς ξεχασμένος από τους κρατικούς φορείς, ζει χωρίς σύνταξη, στην ανασφάλεια και στην αδυναμία.  (Φωτογραφία Μ.Νταλούκας, 1984).


Μπορεί, το Ροκ να επιχορηγηθεί από το Κράτος;
-Ναι, απαντούν κάποιοι.
-Όχι, απαντούν κάποιοι άλλοι.

Φαινομενικά, το Ροκ και το Κράτος, είναι δύο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί, που ο ένας, μοιάζει να υπονομεύει τον άλλο.
Πράγματι, ακούγεται σαν σχήμα οξύμωρο, ένας ροκ καλλιτέχνης, να εμφανίζεται σε κρατικές γιορτές, σε κομματικά φεστιβάλ, να επιχορηγείται από Υπουργείο Πολιτισμού, να έχει σχέση με Δήμους, Κοινότητες, να «καταδέχεται», όπως λένε μερικοί, να εισπράττει χρήματα, από το Κράτος.
Πολλοί, λένε πως, το Κράτος, δρα με στόχο πάντα, της εκάστοτε Εξουσίας το όφελος, και πως ποτέ, δεν θέλει, να βοηθήσει πραγματικά, έναν καλλιτέχνη. Από αυτήν την άποψη, ο καλλιτέχνης, δεν πρέπει να συμμετέχει σε κρατικές, ή κομματικές εκδηλώσεις. Αν με οποιοδήποτε τρόπο συνεργαστεί, εγκλωβίζεται, και ουσιαστικά, παύει να είναι καλλιτέχνης.


Μια άλλη άποψη, όμως, θεωρεί πως η κρατική χορηγία, δεν είναι καταδικαστέα a priori. Ο ροκ καλλιτέχνης, αν διατηρεί την αυτονομία του, μπορεί να συνεργαστεί, ακόμη και με τον διάβολο. Τα χρήματα που δίνει ένα Υπουργείο, για παράδειγμα, δεν είναι του Υπουργείου, είναι χρήματα που δίνει ο ελληνικός λαός για να βοηθηθούν οι έλληνες καλλιτέχνες. Συνεπώς, ο ροκ μουσικός, καλά κάνει και παίρνει τα χρήματα, δικαιωματικά του ανήκουν. Αν δεν τα πάρει, θα μοιραστούν ανάμεσα στα λαμόγια, που παρεπιδημούν στα γραφεία που διαχειρίζονται τις κρατικές χορηγίες. 

Ποιος έχει δίκιο;


Απόδειξη παροχής υπηρεσιών του Παύλου Σιδηρόπουλου, ποσού 150 χιλιάδων δραχμών, για συναυλία του στο Φεστιβάλ Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ, 1988. ΑΡΧΕΙΟ: Μ.Νταλούκας.

Το ερώτημα, κατά καιρούς, έχει απασχολήσει και έχει προκαλέσει έντονες ιδεολογικές διαμάχες. Καλλιτέχνες που επιχορηγήθηκαν από το Δημόσιο ή εισέπραξαν χρήματα από κάποιο κόμμα, πολλές φορές, δέχτηκαν σκληρή κριτική. Ένα παράδειγμα είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος: Κατηγορήθηκε από αρκετούς –και συνεχίζει να κατηγορείται ακόμη και τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του- γιατί εμφανιζόταν σε κομματικά Φεστιβάλ ή σε εκδηλώσεις Δήμων. Τον κατηγορούν πως το έκανε για τα χρήματα, και πως έτσι γινόταν συνεργάτης της εξουσίας.
Άλλοι όμως, δεν βρίσκουν τίποτε το κακό σε αυτό, και λένε πως ο Παύλος ποτέ δεν χειραγωγήθηκε. Πάντα, διατηρούσε την αυτονομία του, και μετέφερε τα δικά του μηνύματα, ανεξάρτητα από το πού εμφανιζόταν.
Οι δεύτεροι, φαίνεται πως έχουν δίκιο, αφού σε συναυλία που έδωσε καλεσμένος από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, στα Γιάννενα, δημόσια, απηύθυνε κριτική, στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, δεν ήταν ο μόνος που επιχορηγήθηκε από το Κράτος. Υπήρξαν πολλοί, και συνεχίζουν να υπάρχουν.
Το πρόβλημα της σχέσης Κράτους και Ροκ, συζητήθηκε έντονα, την Άνοιξη του 1986, όταν μια σειρά ροκ καλλιτέχνες φάνηκαν να ενισχύονται από την κρατική εξουσία.
Τι έγινε τότε;

Η περίπτωση της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α: Ροκ μουσικοί, επιχορηγούνται από τη Γραμματεία Νέας Γενιάς, με ένα  εκατομμύριο δραχμές, για να διοργανώσουν συναυλίες.

Στις αρχές του 1986, ο Γενικός Γραμματέας της Νέας Γενιάς, Στέφανος Μανίκας, ανακοίνωσε την απόφαση, να ενισχύσει οικονομικά καλλιτέχνες του Ροκ.
Τέσσερις πολύ γνωστοί ροκ μουσικοί, οι Ηρακλής Τριανταφυλλίδης, Θόδωρος Τρύφωνας, Νίκος Γκίνης και Λήτης, έπαιρναν συνολικά ένα εκατομμύριο δραχμές. Οι τέσσερις αυτοί, ενισχύονταν οικονομικά, για να νοικιάσουν επί τρεις μήνες το κλαμπ Rodeo, και με την συνεργασία άλλων συγκροτημάτων, να παρουσιάσουν σειρά ροκ εκδηλώσεων.
Η εταιρεία που συστήθηκε για να εισπραχθούν τα χρήματα, ονομάστηκε Μουσική Συνεργατική Κίνηση Αθήνας, ή, από τα αρχικά,  ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. Καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί τους, αποδεχόμενοι έτσι (μερικοί με επιφυλάξεις) την έννοια της κρατικής βοήθειας, ήταν αρκετοί, όπως οι: Τρύπες, Πιλάλας, Σιδηρόπουλος, Τερμίτες, Magic De Spell, Δέσποινα Γλέζου, Λευκή Συμφωνία και άλλοι πολλοί.

Δημήτρης Πουλικάκος. Ένας από τους καλλιτέχνες που αρνήθηκε να συνεργαστεί με την ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. Φωτογραφία: Μ.Νταλούκας, 1987.

Υπήρξαν όμως και καλλιτέχνες, που είδαν σαν ύποπτη έως απαράδεκτη μια τέτοια κίνηση. Ένας από αυτούς, ο Δημήτρης Πουλικάκος, δήλωσε τότε, στο περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ…

«Υπάρχει σκοπιμότητα…Το Υπουργείο βρήκε έναν εύκολο και φτηνό τρόπο να εκμεταλλευτεί διάφορους καλλιτέχνες…Το Ροκ δεν μπορεί να έχει σχέση με Υπουργεία, απλούστατα γιατί το Ροκ, λέει Γαμώ τα Υπουργεία…Δυστυχώς βρέθηκαν άτομα του ροκ χώρου, που δέχτηκαν να συμμετάσχουν σε αυτή την φαρσοκωμωδία…»
Δημήτρης Πουλικάκος- δηλώσεις του στο περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ για τις εκδηλώσεις της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α στο Rodeo. Μάιος 1986.

Νικόλας Άσιμος. Χαρακτήρισε την υπόθεση ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α σαν ξεφτίλα, αλλά συνεργάστηκε. Φωτογραφία: Ε.Μπελεζίνη 1984. 

Ο Νικόλας Άσιμος, χαρακτήρισε την όλη κατάσταση, «ξεφτίλα». Δήλωσε, τότε στο ίδιο περιοδικό, «...Πώς άραγε αυτοί οι άνθρωποι, κατέληξαν να πάρουν επιχορήγηση από την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, για να πραγματώσουν αυτή την ξεφτίλα;...Για έναν άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του, και ιδίως για έναν καλλιτέχνη, έχει μεγάλη σημασία η στάση ζωής...είναι απαράδεκτο να δέχεται οποιαδήποτε ιδεολογική ή κομματική ταμπέλα...Όταν όμως, οι συνθήκες είναι εξουθενωτικές, και το επίπεδο του κόσμου στον οποίο απευθύνεται είναι ηλιθιωδώς ασυνειδητοποίητο, αναγκάζεται ή να ψοφήσει της πείνας, ή να δεχτεί να βάλει λίγο νερό στο κρασί σου...αυτό είναι που θεωρώ ξεφτίλα».

Παρόλη αυτή την ιδεολογική του τοποθέτηση, ο Νικόλας Άσιμος, συνεργάστηκε τότε με την ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α, λέγοντας όμως πως το κάνει από υποχρέωση, για να βοηθήσει τον φίλο του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.

Ηρακλής Τριανταφυλλίδης. Φωτογραφία αγνώστου, 1985.

Από την πλευρά της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης, έλεγε πως σαφώς και μεταξύ του Κράτους και αυτών, δεν υπάρχει θέμα εξάρτησης. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να αποδίδει τα χρήματα του ελληνικού λαού σε καλλιτέχνες. Δεν ανέχονται καμία ιδεολογική ταμπέλα και πως αν καταλάβει προσπάθεια καπελώματος, θα φύγει από την κίνηση.

Οι απόψεις που εκφράστηκαν τότε, από όλες τις μεριές, παρουσίαζαν, υπέρ και κατά. Πραγματικά, η άποψη του Πουλικάκου, που απέκλειε κάθε περίπτωση κρατικής επιχορήγησης, φαινόταν θεωρητικά ισχυρή, αλλά δεν απαντούσε στο γιατί, δεν μπορούσε κανείς να λέει «Γαμώ τα Υπουργεία», κατάμουτρα, παίρνοντας δηλαδή, ταυτόχρονα και τα λεφτά, από τα Υπουργεία. Άλλωστε, ο ίδιος για χρόνια δούλευε στο Κρατικό Ραδιόφωνο. Θα μπορούσε λοιπόν, να αντιτείνει κανείς, ότι και η συμμετοχή στο Κρατικό Ραδιόφωνο, είναι μια μορφή συνεργασίας με το Κράτος. Αν λοιπόν, κάτι δεν ισχύει στην περίπτωση του Κρατικού Ραδιόφωνου, γιατί πρέπει να ισχύει, στην περίπτωση της Γενικής Γραμματείας; Αν κάποιος μπορεί και διατηρεί την αυτονομία του, συνεργαζόμενος με το Κρατικό Ραδιόφωνο, γιατί την χάνει αν συνεργαστεί, με τη Γενική Γραμματεία; Ακόμη, η έννοια της «συνεργασίας»: Ήταν πραγματικά συνεργασία με την κρατική εξουσία, ή ήταν αποδοχή μιας οικονομικής βοήθειας, που την έκανε με τα χρήματά του, ο ελληνικός λαός, και απλώς, διαχειριζόταν το Υπουργείο; Και αν ήταν έτσι τα πράγματα, τα χρήματα δηλαδή ήταν λαϊκά και όχι κομματικά, γιατί δεν έπρεπε να τα δεχτούν οι καλλιτέχνες;

Η άποψη του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη, πάλι, δεν απαντούσε στο υποβόσκον ερώτημα: Γιατί το έκανε αυτό, η Γενική Γραμματεία; Την έπιασαν ξαφνικά καλοσύνες και ήθελε να βοηθήσει το Ροκ; Μήπως και τον προηγούμενο χρόνο, το 1985, με τους «Ήχους του Χειμώνα» και το «Rock In Athens», δεν θέλησε να πλησιάσει τον χώρο , για ψηφοθηρικούς λόγους; Τότε ήταν Εθνικές Εκλογές. Το 1986, ήταν η χρονιά των Δημοτικών Εκλογών. Υπήρχε περίπτωση, η βοήθεια, να ήταν ανιδιοτελής;
Τα ερωτήματα αυτά, έγιναν δυνατότερα, όταν εμφανίστηκε αφίσα, της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α με την ένδειξη: ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ.
Τότε, πραγματικά, και για τον Ηρακλή, χτύπησαν καμπανάκια. Και απαίτησε να φύγει η ένδειξη. Πράγμα που δεν έγινε. Και αυτός ήταν ο λόγος, που έφυγε ο Ηρακλής από την ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α.

Ύστερα, από τόσα χρόνια, σκέφτεται κανείς:
1-Ποιος ωφελήθηκε περισσότερο; Το τότε ΠΑΣΟΚ ή το Ροκ; 
2-Και τι έμεινε από όλη εκείνη την ιστορία με την ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α;

Το πρώτο ερώτημα, μπορεί να απαντηθεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, αναλόγως του είδους της έρευνας. Για να βγάλει κανείς συμπέρασμα, πρέπει να ξέρει καλά, πρόσωπα και γεγονότα (Καταλήψεις, Λαλιώτης, Χημείο, Καλτεζάς, Rock In Athens, Μελίνα, ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α, ΑΕΤΑ, κ.α) πολιτικές και ροκ "αντιλήψεις", σε μια μεγάλη χρονική περίοδο: 1981-1989. Αυτή η περίδος, όσο αφορά στις σχέσεις του Κράτους με το Ροκ, είναι ακόμα αρκετά σκοτεινή και ένα από τα αδιευκρίνιστα κεφάλαια, της Μελαγχολικής Δεκαετίας. Η απόπειρα πλησιάσματος του Ροκ, από το κράτος του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να τιτλοφορηθεί σαν ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ. 
Για το δεύτερο ερώτημα, έχουμε να πούμε ότι έμειναν κάποιες ηχογραφήσεις, από ιστορικές πια, συναυλίες. Συγκεκριμένα, με πρωτοβουλία του Πάνου Ηλιόπουλου, που δούλευε τότε για τη Γραμματεία Νέας Γενιάς, ηχογραφήθηκαν βραδιές από όλη αυτή την "επιχορηγούμενη" περίοδο, και φυσικά και από το τρίμηνο των ροκ παραστάσεων στο Rodeo. Έτσι, έχουμε, για παράδειγμα, μια σειρά τραγουδιών με τίτλο «ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, Live στο Rodeo, 15-3-1986».
Οι ηχογραφήσεις, αυτές, για τους μελετητές του Σιδηρόπουλου, έχουν μεγάλη αξία. Ένα δείγμα από αυτές τις ηχογραφήσεις, είναι το τραγούδι «Ένα Αναμνησιακό Τραγουδάκι»...



Για το "Ένα Αναμνησιακό Τραγουδάκι¨, δες και ΕΔΩ.

Από τις βραδιές της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α , έχουμε ακόμη ηχογράφηση 17 τραγουδιών, του Νικόλα Άσιμου. Η ηχογράφηση έγινε πάλι με πρωτοβουλία του Πάνου Ηλιόπουλου. Ο Άσιμος εμφανίζεται με τους «Εναπομείναντες», ήτοι, τον Τόλη Βουλτζάτη (κιθάρα) και την Λίτσα Περάκη (νταούλι). Στο σχήμα, συμμετέχει και ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης (πλήκτρα, φωνητικά). Η ηχογράφηση έγινε την βραδιά της 26-2-1986 και δείγμα, είναι το τραγούδι «Ο Εξερευνητής»...




Το τραγούδι "Ο Εξερευνητής" (Monsieur Cannibal) από τον Νικόλα Άσιμο, με δεύτερη φωνή του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.

Κάποια άλλα τραγούδια, από άλλα συγκροτήματα (Τρύπες, Τερμίτες, Socraes, Πιλάλας κ.α) και από τις βραδιές στο Rodeo, περιλαμβάνονται στον τετραπλό δίσκο ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ, που έβγαλε η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς. Ο δίσκος αυτός, έχει δείγματα μουσικών καταγραφών περιόδου 1983 με 1988. 

25 σχόλια:

  1. Πάντα πίστευα ότι οι πιο αυθεντικοί ρόκερς στην Ελλάδα ήσαν άνθρωποι σαν τον Πουλικάκο (ο οποίος είναι ίσως ο ενσαρκωμένος ορισμός της ροκ, ακόμα και με τα διεθνή δεδομένα). Τον Σιδηρόπουλο πάντα τον θεωρούσα "δήθεν" και εξεζητημένο και ποτέ δεν γούσταρα τις επανειλημμένες ερωτοτροπίες του με τα κάθε είδους κομματόσκυλα (φυσικά έχω απόλυτη επίγνωση ότι ακούγομαι βλάσφημος, που αμφισβητώ κάποιον που για τους περισσότερους είναι "ιερή αγελάδα").

    Μπορεί η ροκ να είναι επιδοτούμενη, επιχορηγούμενη κ.λπ. από το κράτος;
    Νομίζω, εξαρτάται από ποιό κράτος. Αν είναι π.χ. από το φινλανδικό, το νορβηγικό, το ελβετικό κ.τ.ο. δεν θα είχα πρόβλημα. Αν ο χορηγός είναι όμως το ελληνικό πελατειακό κράτος και τα πελατοϋπουργεία του, ή ο κάθε βλαχοδήμαρχος, βλαχοκοινοτάρχης, βλαχοδημοτικό βλαχοσυμβούλιο κ.λπ. τότε πρόκειται γι' αυτό που λέει ο Άσιμος: ΞΕΦΤΙΛΑ.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα. (Δημοσιεύω σε δύο συναπτά post λόγω του περιορισμού χαρακτήρων).


    Ο (σχεδόν)οποιοσδήποτε στηρίζει και προωθεί το Ροκ, είτε οικονομικά, είτε υλικά, είτε ηθικά, είτε (σχεδόν) οπωσδήποτε, καλώς το κάνει άμα το κάνει διακριτικά και με στοιχειώδη σεβασμό στις, όποιες, αρχές του Ροκ. Τα παρένθετα "σχεδόν" πάνε στις περιπτώσεις φασιστών και λοιπών εγκληματιών, στο επιθετικό marketing κλπ. Αν το δημόσιο χρήμα - η τσέπη του λαού - αρωγεί στο Ροκ (έστω και μέσω του κράτους) μόνο πρόοδος θα μπορούσε να είναι, όσο και αν την τσέπη (και τη δόξα) την καπηλεύεται το κράτος. Ακόμη κι αν φάτσα-φόρα φαίνεται η Γραμματεία Νέας Γενιάς (Νέας Γενιάς γαρ), ελάχιστα -νομίζω- έχει ν' αμαυρώσει την πρόοδο μιας χώρας να δίνει, επιτέλους, δημόσιο χρήμα στο Ροκ. Δηλαδή ΟΚ, οι σκληροπυρηνικοί θα μιλήσουν (μιλήσαν) για ξεπούλημα. Πάσο. : όταν σε ξένες χώρες (Σκανδιναβία, Καναδά κλπ) επιχορηγούνται Μέταλ (καλά-καλά) μπάντες και δρώμενα, τότε τί να πούμε; Ό,τι το Μέταλ και το Ροκ πουλήθηκαν; Σαν να μην ήταν ποτέ τους εμπορεύσιμο είδος;
    Η μουσική αυτή πουλιέται, σαν κάθε μουσική: στα φυσικά ή ψηφιακά δισκάδικα, στις συναυλίες, στο merchandise, στις διαφημίσεις και τις ταινίες κλπ. Άρα κάποιοι ζουν απ' αυτό και κάποιοι προσπαθούν να ζήσουν (καί απ' αυτό). Ο καθένας κάνει κάποια δουλειά για να ζήσει κουτσά-στραβά ή ορθοπεδικώς-καταφανώς. Ομοίως και οι μουσικοί, είτε Ροκ, είτε σκυλάδες, είτε οτιδήποτε. Το στομάχι, γενικά, δεν έχει ιδεολογία. Και όταν πάνω από το στομάχι υπάρχει μία ψυχή (το Ροκ) με Σημαντικό μήνυμα (την Αξιοπρέπεια) τότε καλό είναι να φάει κι αυτό το στομάχι και να μεταδοθεί λιγάκι παραπάνω το Μήνυμα, εφόσον το χέρι που ταΐζει δεν είναι χέρι (δηλωμένου) εχθρού. Το αν η ψυχή πάνω από το στομάχι καταστεί εφεξής πειθήνια στο χέρι που ταΐζει, είναι πρόβλημα εφεξής δικό της και όχι τόσο του χεριού, εφόσον δεν υπάρχει στερεή βία. Με πιο απλά λόγια: 1 εκατομμύριο (τότε) δραχμές για τρεις μήνες μας κάνουν 333 χιλιάδες το μήνα, ήτοι περίπου 10.000 (τότε) δραχμές την ημέρα (αντιγράφω) "για να νοικιάσουν επί τρεις μήνες το κλαμπ Rodeo, και με την συνεργασία άλλων συγκροτημάτων, να παρουσιάσουν σειρά ροκ εκδηλώσεων". Μέσα στις 10.000 δραχμές τη μέρα ήτανε το ενοίκιο του χώρου, οι αμοιβές των συγκροτημάτων (τετραμελή-πενταμελή κλπ, δύο συγκροτήματα την ίδια βραδιά κλπ) συν λοιπά έξοδα. Θα μπορούσε κανείς να υποψιαστεί κουμπαριά μεταξύ Κράτους και Rodeo, αλλά όχι και μεταξύ κράτους και δεκάδων συγκροτημάτων, ήτοι πολυδεκάδων ανθρώπων και μάλιστα "μαλλιάδων". Ήταν τελικά μεγάλο αυτό το ποσό; Κι αν ήταν, είναι αρκετό για να εξαγοράσει δεκάδες συγκροτήματα και να τα κάνει "συστημικά"; Το ίδιο αναρωτιέμαι και για την περίπτωση Σιδηρόπουλου. Η ίδια η ιστορία μίλησε τελικά για όλα αυτά. Και αποφάνθηκε ότι όχι, το Ροκ δεν μπήκε τότε στα σαλόνια αλλά δύο περίπου δεκαετίες μετά όντας πλέον όχι Ροκ αλλά μια lounge-pop-electro-μαλακία με ελληνικούς κιτς στίχους, μουσική και βίντεοκλίπ.
    Επίσης αυτό το "ξεπούλημα" ή ξεπούλημα της ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α., άφησε κάποια ανεκτίμητα ντοκουμέντα, όπως ορθώς επισημάνθηκε.
    Πάμε τώρα στο άλλο: ΟΚ ας μην πληρώσει το δημόσιο τη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. για τρεις μήνες Ροκ συναυλιών, ας μην το δώσει το εκατομμύριο... Στο κάτω-κάτω οι υπουργοί ξέρουν να διοχετεύσουν αυτά τα λεφτά σε αγαθότερους σκοπούς (πισίνες, ταξίδια, εξοχικά, αμάξια κλπ). Ας τα δώσει λοιπόν ένας ιδιώτης. Ποιός ιδιώτης εκείνη την εποχή θα χάριζε (ναι, να ρισκάρει) ένα εκατομμύριο δραχμές για μουσική που δεν θα ήταν σκυλάδικο ή συναυλία της Μαντόνα; Ο μόνος που θα δύνατο κάτι τέτοιο θα ήταν κάποιος μεγαλούτσικος επιχειρηματίας: μόνο ένας μεγαλούτσικος επιχειρηματίας μπορεί να "πετάξει" ένα εκατομμύριο (τότε) δραχμές στο Ροκ. Δεδομένου ότι τότε οι μεγαλούτσικοι επιχειρηματίες δεν ασχολούνταν με το Ροκ αλλά με άλλες μουσικές ή καθόλου με τη μουσική (ειδάλλως το ίδιο το Ροντέο θα έμπαινε χορηγός και θα γλίτωνε τα λεφτά της ενοικίασης - δίχως και να τα κερδίσει βέβαια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ίσως λοιπόν δεν υπήρχε επιχειρηματίας της εποχής να ρισκάρει ένα εκατομμύριο για το (τότε) Ροκ. Αλλά πες (πες) ότι υπήρχε' δηλαδή, και πάλι: δεν θα ήταν ξεπούλημα του Ροκ το να χορηγηθεί από έναν ιμπεριαλιστή' έναν καπιταλιστή; ή το Ροκ γαμάει μόνο υπουργεία και όχι εταιρίες και φάμπρικες;

    Το ιδανικό θα ήταν να χορηγούσε τη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. κάτι αντικαπιταλιστικό/αντισυστημικό: κάποιος μετανοημένος ετοιμοθάνατος αυτοδημιούργητος ζάμπλουτος που αποφάσισε να κληροδοτήσει την περιουσία του στο Ροκ. Τέτοια πράματα δε συμβαίνουν, δυστυχώς. Το πολύ χρήμα (ένα εκατομμύριο δεκαετίας '80 δεν ήταν και λίγα λεφτά) το έχουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Το ιδανικό θα ήταν να χορηγούσε με ένα εκατομμύριο (τότε) δραχμές τη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. μία σχετική Μ.Κ.Ο ή κάποιος ανεξάρτητος κοινωφελής οργανισμός εγγύς στη νεολαία ή/και τη μουσική. Δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο τότε, ούτε και σήμερα. Τέτοια πράματα δεν συμβαίνουν, δυστυχώς.
    Αν ισχύουν όλα τα παραπάνω, η Γραμματεία Νέας Γενιάς (Νέας Γενιάς γαρ) καλώς και έδωσε ένα σημαντικό ποσό για μία σημαντική τρίμηνη διοργάνωση πολλών συγκροτημάτων και η οποία έδωσε λεφτάκια σε κάποια πεινασμένα ή μη στομάχια, που έδωσε λίγο παραπάνω θάρρος στο Ροκ και τους οπαδούς του και που άφησε μερικά ντοκουμέντα. Το αν υπήρχαν σκοπιμότητες τύπου «είχε κάνει τα μύρια όσα το κράτος απέναντι στους ροκάδες οπότε αποφάσισε να θολώσει τα νερά και να ησυχάσει και τους ψηφοφόρους γονείς τους» ποσώς ενδιαφέρει. Δηλαδή τί; Να συνέχιζε την καταστολή; Την συνέχισε. Τουλάχιστον προσωρινά υπήρξε κάποιο κέρδος για το ελληνικό και ευρύτερο Ροκ (και όχι τόσο για τα συγκροτήματα). Αφού κανείς δεν θα μπορούσε τότε να χρηματοδοτήσει κάτι τέτοιο, το έκανε το κράτος. Για όποιο λόγο κι αν το έκανε, ακόμη κι αν σχετικά διατυμπανίστηκε η συμμετοχή του κράτους, κανένα Ροκ δεν αμαυρώθηκε (τότε), κανένα Ροκ δεν ξεπουλήθηκε, το Ροκ τονώθηκε λιγάκι και μείναν και κάποια ντοκουμέντα, επαναλαμβάνω.

    Όσο για το Σιδηρόπουλο (και τον όποιο Ροκά καλλιτέχνη) και τις πληρωμένες συναυλίες του ΠΑΣΟΚ: υποτίθεται πως τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν Κέντρο και όχι η καταφάνερη Δεξιά του σήμερα. Υποτίθεται πως ο Σιδηρόπουλος ποτέ δεν εξεδήλωσε σαφώς το πολιτικό του στίγμα, κάποτε, δε, συνεργάστηκε με το Μαρκόπουλο οπότε είχε και μια μικρή αριστερόστροφη προϋπηρεσία. Βάλε τώρα ότι ΠΑΣΟΚ (δήθεν) = Σοσιαλισμός' Σοσιαλισμος = αδέρφι του Κομμουνισμού' βάλε ότι επρόκειτο για τη Γιορτή Νεολαίας (και όχι της μεσοκοπιάς ή της εκλογικής νίκης) του ΠΑΣΟΚ και δίνεις αρκετά άλλοθι στον Σιδηρόπουλο αν πληρώθηκε από το (τότε) ΠΑΣΟΚ. Μα βάλε, παν’ απ’ όλα, ότι κι ο Σιδηρόπουλος στομάχι έχει και κάπως πρέπει να ζήσει, ακόμη κι αν ιδεολογικά απέχει απ' αυτόν που ταΐζει. Κάτι που δεν έχει καταλάβει ο κόσμος είναι πως κι οι καλλιτέχνες έχουν στομάχι κι ότι δεν είναι αιθέρια ξωτικά που τρέφονται με ιδέες. Κι αυτό το στομάχι λειτουργεί ακριβώς όπως τα αποδέλοιπα: πεινά-ξεπεινά, πονά-ξεπονά, αλαφραίνει-βαραίνει. Αν ο (κάθε) Σιδηρόπουλος συστηματοποιήσει το τάισμά του από το (κάθε) ΠΑΣΟΚ τότε ναι, να τον κατηγορήσεις για κομματόσκυλο και ξεπουλημένο. Αν πρόκειται για απλώς ελάχιστες βιοποριστικές εμφανίσεις όχι, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις. Εκτός κι αν του πληρώσεις τους λογαριασμούς και το σούπερ μάρκετ.

    Απολογούμαι για τον όγκο της γραφής (1.111 λέξεις) και ευχαριστώ για το χρόνο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όλα επομένως είναι καλώς καμωμένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. Eν οικονομικώ, επιχειρηματικώ και μανατζερίστικω προκειμένω. Γιατί επί της ουσίας (=η ροκ ως στάση ζωής και στοιχειώδης φιλοσοφική συνέπεια)...

      Διαγραφή
    2. Αυτή τη βλακεία για το ροκ ως στάση ζωής μόνο στην Ελλάδα την κατάπιαμε αμάσητοι. Στις ορίτζιναλ χώρες του ροκ, ΗΠΑ, Η.Β, το ροκ ήταν μια λαϊκή νεανική μουσική, και οι μουσικοί δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τα πάρουν χοντρά, να κυκλοφορούν με αυτοκινητάρες και τζετ, να έχουν βιλάρες, κλπ. Ακόμα και αυτοί που έγραφαν αντιπολεμικά για το Βιετναμ ή χίπικα λόγω μόδας εποχής, ήταν συχνότατα εκατομμυριούχοι και δέχονταν να τους π.χ. παρασημοφορήσει η βασίλισα, ή να διασκεδάζουν με κοσμικούς και μοντέλες.

      Διαγραφή
  6. Ίσως δεν διαβάσατε προσεκτικά τα γραφόμενα μου. Αν τα διαβάσατε προσεκτικά (όπως και του κυρίου Νταλούκα), θα επιθυμούσα μία σαφή ανάλυση της ουσίας του Ροκ, και του πού εκείνη διενέχεται με τα γραφόμενά μου. Λάβετε υπόψιν πως το Ροκ χρειάζεται ζωντανούς ανθρώπους (εκτός από νεκρούς και μάρτυρες) για να υπάρχει. Εννοώ ότι κάπως πρέπει να φάει κι ο ροκάς (κι ο οποιοσδήποτε) για να παίξει κιθάρα. Πχ, ο ασκητικότατος των ασκητών και ειλικρινέστατος των ειλικρινών του Ροκ, ο Άσιμος, συμμετείχε στην ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. ακόμη και αν την έκραξε. Και με παρόμοιους τρόπους και συνεργασίες προσπάθησε να επιβιώσει κάποιες φορές κι αυτός, έστω και προσωρινά, έστω για να 'χει λίγες ακόμα θερμίδες το χέρι του να σφίξει την πένα. Ετούτο ακυρώνει τη στάση ζωής του; τον ενσωματώνει στα οικονομικώ, εποιχειρηματικώ και μανατζεριστικώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα πολύ προσεκτικά τα γραφόμενά σας. Εστιάζετε σαφώς στο βιοποριστικό και στο οικονομίστικο-επιχειρηματικό κομμάτι (μετρήστε απλώς πόσες λέξεις σας αφορούν σε αυτό) και καθόλου στη στάση ζωής (τρόπος αίσθησης, αντίληψης και ατομικής πρακτικής) που έχει επικρατήσει να λέγεται ροκ. Σε τί αφορά αυτή η στάση ζωής; Μα σε ένα πανάρχαιο φιλοσοφικό ζητούμενο: να είμαστε ο εαυτός μας, να ζήσουμε τη δική μας ζωή (έστω και με κάποιους μή ατιμωτικούς συμβιβασμούς) και όχι να παίζουμε με τους αυθαίρετους κανόνες του -στημένου- παιχνιδιού κάποιων άλλων. Στην αρχαιότητα το είπαν επικουρισμό, ή κυνισμό, στη νεώτερη εποχή το είπαν "Χαρούμενη Γνώση" (Νίτσε), ή, πιο πρόσφατα, underground (όπου η ροκ είναι ένα συστατικό κομμάτι του).

      Το ροκ δεν είναι επάγγελμα και εργολαβία. Αν φυσικά κάποιος έχει βρει τον τρόπο να ζει από αυτό, χωρίς όμως να κάνει ατιμωτικούς συμβιβασμούς επειδή "κάπως πρέπει να φάει κι ο ροκάς για να παίξει κιθάρα", τότε οk (οι πρώτοι που μου έρχονται στον νου, από όσους το κατόρθωσαν, είναι οι Beatles). Aν όμως δεν έχει βρει τον τρόπο, τότε είναι πιο τίμιο να ασκήσει μια οποιαδήποτε άλλη βιοποριστική δραστηριότητα και να ασχολείται με τη ροκ στον ελεύθερο (και άρα μή εμπορεύσιμο) χρόνο του. Τότε και αυτός θα βρει κάτι να φάει (και μάλιστα με περισσότερη ασφάλεια) και η ροκ δεν θα εμπορευματοποιείται, "επιδοτείται", "κρατικοποιείται" κ.λπ.

      Ειδικά στην Ελλάδα που έχουμε πήξει από κρατικοδίαιτους "επιχειρηματίες" (εργολάβους δημοσίων έργων, Μ.Μ.Ε., Εκλησία Α.Ε., Π.Α.Ε. πολιτικά κόμματα κ.λπ.), το να έχουμε και κρατικοδίαιτη ροκ είναι άλλη μια νεοελληνική παγκόσμια "πρωτοτυπία"...

      Διαγραφή
  7. Αντικείμενο της ανάρτησης του κ. Νταλούκα ήτανε ακριβώς το αν αποτελούσε όντως οικονομιστική-επιχειρηματική σύσταση η ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. και το τι αντιδράσεις προξένησε τότε, καθώς και η ευρύτερη κρατική-/-κομματική χρηματοδότηση των Ροκ καλλιτεχνών. Σε μία τέτοια συζήτηση οφείλει κανείς να μιλήσει καί οικονομικά-επιχειρηματικά. Εκτός και αν μιλάμε αόριστα. Πάν' απ' όλα όμως νομίζω πως εστίασα στην ανάγκη του ανθρώπου να θραφεί... Δεν θέλω να πιστέψω πως παραβλέπετε μια τέτοια ανάγκη.

    Έγραψα 1.111 λέξεις υποστηρίζοντας ότι, κι ας υπήρχε οικονομικό-επιχειρηματικό υπόβαθρο το Ροκ δεν ζημιώθηκε’ τουνάντιον: κέρδισε κάποια πράματα. Γράψατε ελάχιστες προτάσεις (έως και πριν το προηγούμενο σχόλιό σας) δίχως ν' αναφερθείτε σε επιχειρήματά μου' ολιγοφραστικά σταθήκατε στο ύφος (εκείνο που διακρίνατε) στη γραφή μου. Πάραυτα εγώ οφείλω ν' αναφερθώ στα δικά σας επιχειρήματα.

    Το Ροκ φυσικά και είναι (καί) επάγγελμα, και αν είναι (καί) επάγγελμα, έργο, φυσικά και επιδέχεται εργολαβίας. Το Ροκ είναι μουσική, είναι (κυρίως) τραγούδι, και σαν κάθε τραγούδι πουλιέται κι αγοράζεται' γι' αυτό ακριβώς και έχει φτάσει στ' αυτιά μας - σαν κάθε τραγούδι. Αν δεν υπήρχαν εταιρίες δεν θα ακούγαμε μουσική παρά μονάχα σε επίπεδο γειτονικής/κοινοτικής κομπανίας ή εφόσον γρατζουνάγαμε οι ίδιοι κάποιο όργανο. Οι εταιρίες δίσκων λειτουργούν σε τοπικό ή εθνικό ή υπερεθνικό ή διεθνές επίπεδο. Κι έτσι ο περισσότερος κόσμος ακούει μουσική. Αυτό, λοιπόν, καθαυτό το αποτέλεσμα της δισκογραφικής (και όχι μόνο) φέρνει μουσική στ' αυτιά μας, με ένα μικρό ή μεγάλο αντίτιμο, υπό την ίδια έννοια που φτάνουν όλα τα υπόλοιπα προϊόντα στα χέρια, στα στομάχια και στα σπίτια μας. Το αν είναι καλό να υπάρχουν κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρίες είναι μία κυρίως πολιτική συζήτηση που αν θέλετε την ανοίγουμε.
    Έλεγα ότι, όπως φτάνει η ντομάτα ή η motherboard στο σπίτι μας, έτσι φτάνει (έφτανε) ο δίσκος, η μουσική. Τον πληρώναμε σ' ένα μαγαζί και μετά τον βάζαμε στο σπίτι μας. Η μουσική είναι προϊόν πνεύματος-ψυχισμού που μετατρέπεται σε προϊόν χρήματος για να ξανακαταλήξει προϊόν πνεύματος-ψυχισμού στ' αυτιά του τελικού αποδέκτη, του ακροατή. Εάν δεν έχετε να προτείνετε άλλη μαζική μέθοδο απόκτησης μουσικής πλην της δισκογραφίας, τότε θα συμφωνήσετε ότι η δισκογραφία -με τα καλά και τα στραβά της- είναι η μόνη μέθοδος που δύναται να παρέχει μουσική μαζικά (ή, δυστυχώς, σε όσους έχουνε να πληρώσουνε). Μην μου αντιπροτείνετε ίντερνετ αντί δισκογραφίας διότι μιλάμε για δεκαετία του '80 εν προκειμένω, για άλλες εποχές.
    Συμφωνούμε ότι η μουσική πουλιέται κι αγοράζεται; Αν ναι, το ίδιο ισχύει για τους χώρους, εταιρίες και ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη μουσική έμμεσα ή άμεσα για κάποιο (οικονομικό ή άλλο) κέρδος: κλαμπ, μπαρ, διοργανωτές, μάνατζερ, ιατρεία, αεροδρόμια, σούπερ-μάρκετ, ραδιοσταθμοί, τηλεσταθμοί, κινηματογραφιστές, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, εκδοτικοί οργανισμοί και δεκάδες άλλοι. Όλοι αυτοί κερδίζουν κάτι από τη μουσική, καλώς ή κακώς. Το αν θένε να πλουτίσουν ή να βιοποριστούν ή απλώς να χαρτζιλικωθούν από τη μουσική είναι μια άλλη κουβέντα. Γεγονός είναι ότι η μουσική -η οποιαδήποτε μουσική- είναι προϊόν και αντικείμενο αγοραπωλησίας, ήδη από τη στιγμή που κάποιος απαιτείται να πληρώσει την παραγωγή της στο στούντιο, μέχρι την κοπή αντιτύπων της, μέχρι τη διανομή και προώθησή της και μέχρι την τελική εκμετάλλευσή/κατανάλωσή/απόλαυσή της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Νομίζω ότι το θέμα της ανάρτησης δεν είναι η ΜΟΥΣΥΝΚΑ, αλλά η σχέση της ροκ με το κράτος. Το ότι η ροκ (κυρίως οι δίσκοι) φτάνει στον ακροατή μέσω τής εμπορευματικής διαδικασίας δεν σημαίνει ότι η ροκ είναι επάγγελμα: το μόνο που σημαίνει είναι ότι διακινείται μέσω της εμπορευματικής διαδικασίας, όπως όλα τα άλλα αγαθά, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Π.χ. η Φιλοσοφία δεν είναι ούτε επάγγελμα, ούτε εμπόρευμα, (όπως π.χ. ο Καστοριάδης, ή ο Επίκουρος δεν ήσαν επαγγελματίες συγγραφείς, αλλά γνήσιοι αναζητητές). Αναγκαστικά όμως τα φιλοσοφικά συγγράμματα (αν και σαφέστατα δεν προέκυψαν από εμπορευματική-βιοποριστική πρόθεση, αλλά ως προϊόντα γνήσιας έμπνευσης), διανέμονται μέσω της αγοράς.

    Επιπλέον, ειδικά στην περίπτωση της ροκ (λόγω του ιδιαίτερου φιλοσοφικού και υπαρξιακού χαρακτήρα της), ακόμα κι αυτή η εμπορευματική διαδικασία οφείλει να έχει κάποιον διαφοροποιό και ειδοποιό χαρακτήρα: ας πούμε οι πρώτες δισκογραφικές εταιρείες που ασχολήθηκαν και προέβαλαν τη ροκ ήσαν "μικρές" ανεξάρτητες (τότε) από χαρισματικούς ερασιτέχνες και "παρεΐστες" με αγάπη για το αντικείμενο, που δεν το έβλεπαν ούτε στενά, ούτε καν κυρίως, σαν επάγγελμα: Sun, Warner, Electra, Atlantic, Decca κλπ. Οι "δεινόσαυροι" τής τότε αγοράς δίσκων (δηλ. οι αμιγώς επαγγελματίες) είχαν αδιαφορήσει παγερά για το ροκ εντ ρολλ και μάλιστα το είχαν μποϋκοτάρει από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς που είχαν υπό τον έλεγχό τους. Θα μπορούσαμε λοιπόν να ισχυριστούμε ότι η ροκ ανδρώθηκε και έγινε παγκόσμια ΠΑΡΑ την ύπαρξη "αγοράς" και εμπορευματικής διαδικασίας (και ουσιαστικά έξω από αυτές), ως γνήσιο τέκνο της Aνάγκης -και μόνον (δείτε και το σχετικό -και μοναδικό στην ελληνόφωνη βιβλιογραφία- βιβλίο τού καθηγητή τής Παντείου, Κώστα Κατσάπη "ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΗΧΟΙ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝΤ ΡΟΛΛ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1956-1967": http://hypnovatis.blogspot.gr/2013/04/1956-1967.html) .

    Να υπενθυμίσω επίσης ότι ΟΛΕΣ οι διοργανώσεις/ορόσημα της ροκ, υπήρξαν είτε αυτοδιαχειριζόμενες φάσεις (π.χ. το φεστιβάλ του Μοντερέυ, το καλοκαίρι του 1967), ή κατέληξαν τέτοιες (π.χ. το Woodstock από το απόγευμα της πρώτης μέρας και μετά). Επιπλέον όχι μόνο δεν ήσαν επικερδείς για την «αγορά» (το εισιτήριο στο Μοντερέυ κόστιζε ... ένα δολλάριο), αλλά υπήρξαν και παταγώδεις οικονομικές αποτυχίες (βλ. Γούντστοκ). Τί να μας πουν τώρα κάτι κρατικοδίαιτοι «Ήχοι του Χειμώνα» και κάτι ΜΟΥΣΥΝΚΕΣ...

    Θα επαναλάβω λοιπόν ότι η ροκ μπορεί να είναι και επάγγελμα (αλλά, εξυπακούεται, όχι κυρίως) και να διακινείται μέσω κάποιας εμπορευματικής οδού (αλλά: μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος και, πάνω από όλα, μόνο ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΌΡΟΥΣ).

    Όσο για το ποιοί θα την ασκήσουν ως επάγγελμα, αυτοί δεν μπορεί να είναι άλλοι από εκείνους που μπορούν να κάνουν τις λιγότερες και πιο ανώδυνες παραχωρήσεις και τις περισσότερες "θυσίες" ως προς τη στάση ζωής, την οποία η εν λόγω μουσική αντιπροσωπεύει και ΑΠΑΙΤΕΙ (άλλωστε, πλην εξαιρέσεων, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι της ροκ είπαν ό,τι είχαν να πουν πριν αρχίσουν να την ασκούν για βιοπορισμό...) . Όπως δεν μπορώ να φανταστώ κρατικοδίαιτους ρεμπέτες και μπλουζίστες, έτσι δεν μπορώ να φανταστώ και κρατικοδίαιτους ροκάδες.

    Οι άλλοι, ας κάνουν στο μεταξύ κάτι άλλο για να μην πεινάσουν και ας έχουν τη ροκ σαν πάρεργο. Κι αν κάποια στιγμή καταφέρουν να ζουν από αυτή, χωρίς όμως ατιμωτικούς συμβιβασμούς εις βάρος ΤΗΣ, τότε ακόμα καλύτερα.

    Αν είναι η ροκ να φτάσει στον πολύ κόσμο (δηλ. αν έχει κάτι να πει), θα φτάσει και χωρίς τη "βοήθεια" του κράτους (όπως άλλωστε έγινε και στην Ελλάδα και παντού). Αν όχι, ας μείνει εκεί που είναι. Αλλά σε κάθε περίπτωση οφείλει να παραμένει στοιχειωδώς συνεπής με τα προτάγματά της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πάμε τώρα στη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. στον Άσιμο, στον Πουλικάκο, το Σιδηρόπουλο και το ελληνικό Ροκ (για να μην ξεφεύγουμε από την ανάρτηση).

    Οι περισσότεροι στο ελληνικό ροκ, πλην μετρημένων περιπτώσεων, έκαναν ούτως ή άλλως πάντα εκείνο που προτείνετε: μια βασική, βιοποριστική δουλειά' με την οποία τροφοδοτούσαν το στομάχι τους και το πάθος τους: να πληρώσουμε προβάδικο, ηχογραφάδικο, αντίτυπα, αφίσες, μετακινήσεις, ενδεχόμενη ενοικίαση εξοπλισμού κλπ. Όλα για την Ιδέα. Κι εγώ μαζί σας. Για την πλειοψηφία του ελληνικού Ροκ δεν επρόκειτο για βιοπορισμό και καριέρα αλλά για Πάθος, το οποίο κάποιες σπάνιες φορές έβγαζε και χαρτζιλίκι. Διότι και στη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α (βλ. κοστολογική μου προσέγγιση στα πρώτα σχόλια) χαρτζιλίκι έπεσε, αν μιλάμε για βραδιά στο Ροντέο με 10.000 δρχ όπου έπρεπε να πληρωθούν χώρος και συμμετέχοντες. Και μιλάμε για μία μόλις τρίμηνη περίοδο' ούτε ετήσια, ούτε και πολύχρονη. Όταν μιλάμε για κρατικοδίαιτους μιλάμε για μόνιμους υπαλλήλους και συνεργάτες και όχι για συμβασιούχους της μέρας και του διημέρου πληρωμένους με ψίχουλα. Σκεφτείτε το.

    Η Ροκ δεν εμπορευματοποιείται από κανέναν παρά μόνον από εταιριάρχες και παραγωγούς που θα επιβάλλουν στον δημιουργό τί θα και τί δεν θα παίξει/τραγουδήσει στο στούντιο, τί θα και τί δεν θα πει στους δημοσιογράφους και στο κοινό, πώς θα και πώς δεν θα ποζάρει στη φωτογράφηση, και ένα σωρό άλλα. Δεν εμπορευματοποιείται από το οποιοδήποτε κράτος, ακόμη και στρατευμένο συγκρότημα να είναι, εκτός και αν οι Area στην Ιταλία του '70 παίζανε εμπορικά και δεν το ξέρω. Ακόμα και το (σχεδόν) κρατικοδίαιτο έντεχνο/πολιτικό τραγούδι της Μεταπολίτευσης έβγαλε πολυπληθή διαμάντια, έως και τουλάχιστον το '00 όπου για τελείως διαφορετικούς λόγους χάζεψε και άρχισε να φλερτάρει με τους πάντες και τα πάντα. Αρκετοί (μα όχι αντιπροσωπευτικοί) οι καλλιτέχνες και κρατικοδίαιτοι δημιουργοί στο εντωμεταξύ. Πόσοι ήτανε; Πού είναι αυτοί τώρα; Μα όλη τους την ιστορία τη γράψανε πριν κρατικοδιαιτηθούνε. Και πλέον οι ίδιοι αμαυρώνουν την ιστορία τους. Ονόματα δε λέμε. Μα πόσοι είναι αυτοί; Και πόσοι έχουν ομφάλια σχέση με το Ροκ, με το ελληνικό Ροκ;

    Ο Άσιμος πείναγε επί μακρόν κι ας έκανε ένα σωρό δουλειές του ποδαριού παράλληλα με τον Αγώνα του. Πουλήθηκε επειδή έπαιξε ένα ή παραπάνω βράδια στη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α.; Και μάλιστα σε μια παραγωγή της Γραμματείας Νέας Γενιάς;; Που τη λένε Νέας Γενιάς γιατί υποτίθεται απευθύνεται στη νέα γενιά; Βέβαια.. πουλήθηκε ο Άσιμος.. Φάνηκε..
    Ο Σιδηρόπουλος έβγαζε κάποια λεφτά από πνευματικά δικαιώματα και συναυλίες. Έπαιξε σε εκδήλωση της νεολαίας (επαναλαμβάνω: της νεολαίας) του ΠΑΣΟΚ, και έβγαλε κάποια λεφτά. Πουλήθηκε κι αυτός; Φυσικά.. Φάνηκε..
    Ο Πουλικάκος δεν έπαιξε στη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α. Μπράβο του. Τουλάχιστον Άσιμος και Σιδηρόπουλος δεν εργάστηκαν στο Κρατικό Ραδιόφωνο, ούτε υποδύθηκαν τον κυριούλη στους Αυθαίρετους, ούτε έπαιξαν στους Δυο Ξένους, ούτε στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές, ούτε σε διαφημιστικά για κρασιά, καθαριστικά κι εντομοκτόνα... Δεν λέω πως μ' όλ' αυτά ξεπουλήθηκε ο Πουλικάκος. Πείτε μου όμως εσείς για τον Άσιμο, το Σιδηρόπουλο και τόσους άλλους που δεν τα έκαναν όλ' αυτά.
    Συμπαθάτε με για το μέγεθος της απάντησης όμως οι ιδεολογικές και οντολογικές τοποθετήσεις δεν συμπυκνώνονται παρά αναπτύσσονται. Έγραψα άλλες 1.234 λέξεις υποστηρίζοντας και επεκτείνοντας 1.111 προηγούμενες. Δεν περιμένω, προς Θεού, ισομεγέθη απάντηση, αλλά ούτε και μια-δυο προτάσεις θεωρώ πως είναι επαρκείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δυστυχώς λόγω βλάβης του blogger (μακράν η χειρότερη πλατφόρμα ιστολογίων) το δεύτερο σκέλος της απάντησής μου αναρτήθηκε μετά την δική σας, κι ας προσπάθησα να τη στείλω αρκετές φορές εχθές. Καταρχήν σας ευχαριστώ για την διάθεση σας να απαντήσετε εκτενέστερα, οπότε παραβλέψτε την τελευταία παράγραφο του δεύτερου αυτού σκέλους. Αν θέλετε μπορείτε να απαντήσετε και σε αυτό το δεύτερο σκέλος. Από την άλλη μπορώ να απαντήσω στο, πολύτιμο, τελευταίο σας σχόλιο. Δυστυχώς δεν μπορώ αυτή τη στιγμή λόγω χρόνου. Ελπίζω το απόγεμα. Όποιος προλάβει τον άλλο :) Να είστε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιμένω ότι το θέμα της ανάρτησης είναι η σχέση της ροκ με το κράτος και όχι με τη ΜΟΥΣΥΝΚΑ... Όπου βέβαια δεν υποστηρίζω ότι όσοι συμμετείχαν ήσαν ξεπουλημένοι: ένα στραβοπάτημα ήταν. Η ένστασή μου δεν αφορά άλλωστε σε αυτούς, αλλά στην γενικότερη αθώωση της έννοιας «κρατικό ροκ».

      Λέτε:
      “Όταν μιλάμε για κρατικοδίαιτους μιλάμε για μόνιμους υπαλλήλους και συνεργάτες και όχι για συμβασιούχους της μέρας και του διημέρου πληρωμένους με ψίχουλα.”

      Οι διοργανώσεις τύπου «ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ», κομματικά φεστιβάλ κλπ. είναι κρατικοδίαιτες, αφού χρηματοδοτούνται άμεσα, ή έμμεσα από το κράτος. Το ίδιο και οι μουσικοί, για όσο διάστημα τις στηρίζουν. Το ζήτημα δεν είναι ποσοτικό.

      Λέτε:
      «Διότι και στη ΜΟΥ.ΣΥΝ.Κ.Α (βλ. κοστολογική μου προσέγγιση στα πρώτα σχόλια) χαρτζιλίκι έπεσε,»

      Έχει σημασία το ποσό; Ή από τί είδους συναλλαγή προέρχεται;

      Λέτε:
      «Για την πλειοψηφία του ελληνικού Ροκ δεν επρόκειτο για βιοπορισμό και καριέρα αλλά για Πάθος».

      Αφού συμφωνούμε ότι αυτό ισχύει για τους περισσότερους, θα πρέπει να δεχτείτε ότι όσοι επεκτάθηκαν σε κάτι περισσότερο κάνοντας καθ’ υποτροπήν απαράδεκτες παραχωρήσεις (όπως ο Σιδηρόπουλος που έτρεχε συστηματικά πίσω από τα διάφορα κομματόσκυλα και βλαχοδημάρχους) είναι ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι. Δεν γίνεται και οι μεν και οι δε να είναι συνεπείς...

      Λέτε:
      «Η Ροκ δεν εμπορευματοποιείται από κανέναν παρά μόνον από εταιριάρχες και παραγωγούς που θα επιβάλλουν στον δημιουργό τί θα και τί δεν θα παίξει/τραγουδήσει στο στούντιο, τί θα και τί δεν θα πει στους δημοσιογράφους και στο κοινό, πώς θα και πώς δεν θα ποζάρει στη φωτογράφηση, και ένα σωρό άλλα. Δεν εμπορευματοποιείται από το οποιοδήποτε κράτος,»

      Σε ό,τι αφορά τις δισκογραφικές, η ροκ εμπορευματοποιείται από τους ίδιους τους μουσικούς όταν αυτοί δέχονται να «χορεύουν όπως τους βαράνε». Για όσους δεν δέχονται υπάρχουν κι οι ανεξάρτητες.
      Ως προς το Κράτος όμως, οι προθέσεις (του Κράτους) είναι εξαρχής ύποπτες. Το Κράτος έχει αδιαφανείς στόχους, έχει κόμματα, συσχετισμούς, «πελάτες», ψηφοφόρους, προπαγάνδα. Και θα κοιτάξει να κάνει τις επικοινωνιακές «αρπαχτές» του (σήμερα ροκ, αύριο Γιουροβίζιον) όπως ακριβώς θα προσπαθήσει να κάνει τις δικές του οικονομικές «αρπαχτές» ο κάθε αεριτζής επιχειρηματίας. Ο οποίος σήμερα θα προβάλλει στο μαγαζί του ό,τι έχει εποχική πέραση (π.χ. ροκ) και στην επόμενη σαιζόν ... μπουζούκια.
      Το Κράτος ίσως να μην μπορεί να εμπορευματοποιήσει τη ροκ όπως μια δισκογραφική εταιρεία, μπορεί όμως να την καπελώσει και να την εκφυλίσει.

      Στην περίπτωση Πουλικάκου:
      Ο Πουλικάκος στις δουλειές που έκανε στο δημόσιο (και όχι κρατικό –έχει διαφορά, που αν θέλετε μπορούμε να τη συζητήσουμε) ραδιόφωνο και στην ιδωτική τηλεόραση, τουλάχιστον δεν το έκανε με την ιδιότητα του ροκά (κι εγώ μπορεί να είμαι συμβασιούχος γιατρός του ΙΚΑ και τα βράδυα να δουλεύω ντελίβερυ για να συμπληρώνω). Όχι σαν τον υποκριτή Σιδηρόπουλο, ο οποίος, αφού τα «έπαιρνε» από τα κομματόσκυλα (προφανώς γιατί είχε ανάγκη να εξοικονομήσει τα της δόσης του και όχι ... του στομαχιού του), τούς έκανε και ...κριτική (και μάλιστα από το βήμα που αυτοί του είχαν παραχωρήσει – τί θέατρο!) για να σώσει τα προσχήματα.
      Αυτό που έχω να προσάψω στον Πουλικάκο είναι ότι αυτόν τον καιρό κάνει εκπομπές στον κομματικό ραδιοσταθμό του νέου εθνοσωτήρα ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ (έχει καμμιά σημασία που ο Συριζα είναι σαν το «αγνό» ΠΑΣΟΚ του ’80;). Φυσικά βάζει φοβερή μουσική, αλλά ο σκοπός ΔΕΝ αγιάζει τα μέσα... Ας ελπίσουμε ότι είναι στραβοπάτημα και όχι αλλαγή στάσης.

      Διαγραφή
  11. Ειλικρινά δεν κατανοώ το πνεύμα του άρθρου σου βρε Μανώλη, ούτε και τη διαφωνία των σχολιαστών. Δηλαδή κουβεντιάζουμε, ας πούμε, αν οι Clash, Stranglers, Cure κλπ ήταν ή όχι ξεπουλημένοι επειδή δέχτηκαν να συμμετάσχουν στο Rock in Athens που διοργάνωσε το κράτος (Μερκούρη) εν όψει της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας; Κι αν οι U2 ξεπουλήθηκαν όταν έπαιξαν στη Θεσσαλονίκη που ήταν κι αυτή Πολιτιστική Πρωτεύουσα; Κι αν ο Lydon, οι Gun Club και όλοι οι άλλοι που συμμετείχαν στη συναυλία του Έβερτ (όταν ήταν δήμαρχος της Αθήνας) ήταν πουλημένοι; Αστεία πράγματα και άνευ ουσίας νομίζω!
    Γράφετε εδώ μέσα για επιλογές των Ελλήνων καλλιτεχνών οι οποίοι έκαναν δυο και τρεις δουλειές για να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή της μουσικής τους. Ρωτήσατε κανέναν απ΄αυτούς τι γαμήσι τράβαγε κάνοντας τον χαμάλη (ή τον υπάλληλο) προκειμένου να εξασφαλίσει τον βιοπορισμό του; Τι διάολο απαίτηση είναι αυτή -να ξοδεύεται ο καλλιτέχνης σε μη καλλιτεχνικές δραστηριότητες για να παραμείνει "αγνός"; Πώς περιμένετε να αφιερωθεί στη μουσική του ένας άνθρωπος που την έχει σαν πάρεργο, σαν χόμπι, σαν βίτσιο στην τελική; Στη βάση ποιας λογικής υποχρεώνεται ο καλλιτέχνης να βάζει λεφτά από την τσέπη του για να βγάλει ένα δίσκο ας πούμε;
    Απλά είναι τα πράγματα -όσο ο καλλιτέχνης μένει πιστός στις δημιουργικές του απόψεις δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να παίζει σε κρατικές (ή κομματικές) εκδηλώσεις.
    Από πού κι ως πού θα υποστηρίξουμε οτι οι Stress, για παράδειγμα, ήταν πουλημένοι επειδή έπαιζαν στους Ήχους του Χειμώνα (δεν θυμάμαι αν έπαιζαν -παράδειγμα φέρνω) ενώ ο Ρακιντζής που το γύρισε από white reggae σε τσιφτετελοπόπ ήταν καθαρός κι ασυμβίβαστος επειδή δεν έπαιξε σε κρατικά επιχορηγούμενη εκδήλωση; Αυτά είναι αστειότητες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @
      "Απλά είναι τα πράγματα -όσο ο καλλιτέχνης μένει πιστός στις δημιουργικές του απόψεις δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να παίζει σε κρατικές (ή κομματικές) εκδηλώσεις."

      Αν ήταν τόσο απλά δεν θα συζητούσαμε. Προφανώς δεν έχει γίνει κατανοητό (από πολύ κόσμο όπως έχω διαπιστώσει) ότι η ροκ δεν είναι μόνο τέχνη (όπως ας πούμε η κλασική, ή η τζαζ). Είναι τέχνη που εκφράζει μια στάση ζωής. Ως τέχνη αποκομμένη από την αντίστοιχη στάση ζωής, από την οποία προήλθε και την οποία οφείλει να εκφράζει, είναι απλώς υποκρισία, προσποίηση και δηθενιά. Ο ροκ καλλιτέχνης δεν αρκεί να μένει πιστός στις δημιουργικές του απόψεις (αυτό είναι ίσως αρκετό για μουσικούς άλλων ειδών), αλλά και στις φιλοσοφικές του ΕΠΙΛΟΓΕΣ (αφού κανείς δεν τον υποχρέωσε να υπηρετήσει τη ροκ).

      @
      "Ρωτήσατε κανέναν απ΄αυτούς τι γαμήσι τράβαγε κάνοντας τον χαμάλη (ή τον υπάλληλο) προκειμένου να εξασφαλίσει τον βιοπορισμό του; Τι διάολο απαίτηση είναι αυτή -να ξοδεύεται ο καλλιτέχνης σε μη καλλιτεχνικές δραστηριότητες για να παραμείνει "αγνός"; Πώς περιμένετε να αφιερωθεί στη μουσική του ένας άνθρωπος που την έχει σαν πάρεργο, σαν χόμπι, σαν βίτσιο στην τελική; Στη βάση ποιας λογικής υποχρεώνεται ο καλλιτέχνης να βάζει λεφτά από την τσέπη του για να βγάλει ένα δίσκο ας πούμε;"

      Το έχουν κάνει πολλοί καλλιτέχνες (ζωγράφοι, λογοτέχνες, ηθοποιοί, μουσικοί). Γιατί όχι κι οι ροκάδες; Αποτελούν μήπως κάποια κάστα εκλεκτών; Αν είναι πραγματικά καλλιτέχνες κι αν έχουν κάτι να πουν, αυτό αργά ή γρήγορα θα αναγνωριστεί. Μέχρι τότε θα κάνουν το χαμάλη, όπως τον έκαναν κι οι Rolling Stones και τόσοι άλλοι. Aν πάλι δεν θέλουν να κάνουν τον χαμάλη, ας κοιμούνται στα παγκάκια, ή ας φτιάξουν τις κοινότητές τους (πράγμα που επίσης έκαναν ανέκαθεν πολλοί άνθρωποι, όχι κατ' ανάγκην καλλιτέχνες). Το να είσαι ροκ έχει κάποιο προσωπικό κόστος...

      ΥΓ. Οι U2 είναι εδώ και δεκαετίες στην "άλλη πλευρά". Οι Gun Club ως ερχόμενοι από τις μακρινές Η.Π.Α. αλλά κι ο Lydon, ίσως δεν μπορούσαν να γνωρίζουν λεπτομέρειες της διοργάνωσης. Άλλωστε ήρθαν εδώ στα πλαίσια των ευρωπαϊκών περιοδιών τους και θα ήταν μάλλον άτοπο να απαιτούμε να καθήσουν να ασχοληθούν με τις λεπτομέρειες μιας περιστασιακής εμφανισούλας σε μια πρώην βυζαντινοοθωμανική επαρχία...

      Ο δε Ρακιντζής, ναι είναι πιο "καθαρός" από κάτι ροκάδες, αφού εκπληρεί το κριτήριο που έθεσες. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι κάνει κάτι εναντίον του κατεστημένου...

      Διαγραφή
  12. Αγαπητέ Θανάση, περιέγραψα κάτι που συνέβη, και παρέθεσα όλες τις διαφορετικές γνώμες που ακούστηκαν τότε. Για ποιο λοιπόν λόγο με κατηγορείς; Το πνεύμα του άρθρου μου, είναι ιστορικό, δεν είναι προπαγανδιστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Νομίζω πως ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ ταυτίζει το Περιθώριο με την Τέχνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αν είναι "Περιθώριο" το να μην βάζεις τον εαυτό σου στο περιθώριο, αλλά να ζεις κατά τον δαίμονά σου, τότε καλά τα λες.

    Μερικοί άλλοι που "ταύτισαν το Περιθώριο με την Τέχνη" είναι επίσης κάποιοι Beatles, κάποιος Hendrix, κάποιοι Rolling Stones, κάποιοι Pink Floyd, κάποιοι R.E.M. κάποιοι Manic Street Preachers κ.λπ. Αλλά...ξέχασα: αυτοί δεν επέτρεψαν στις εταιρείες να τους πουν τί και πώς θα παίξουν, ούτε επιδοτήθηκαν από τα υπουργεία, ή τα κομματόσκυλα των χωρών τους. Περιθωριακοί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δεν σε κατηγορώ βρε Μανώλη -απλά δεν βλέπω ουσία στο δίλημμα που τίθεται μέσω του άρθρου σου. Ειδικά εφόσον, όπως εσύ αναφέρεις, οι περισσότεροι απ΄αυτούς που καταφέρθηκαν κατά της κρατικής επιχορήγησης τελικά κάποτε έπαιξαν σε εκδήλωση επιχορηγούμενη από το κράτος. Και καλά κάνανε κατά τη γνώμη μου.

    Υπνοβάτη -δεν είχες ποτέ σχέση με συγκρότημα, έτσι; Μιλάς δηλαδή απέξω και εκ βάθρου -κάνω λάθος; Περί ροκ στάσης ζωής -πολύ θα ήθελα να μάθω τι εννοείς. Ας πούμε, ποια στάση ζωής πρέσβευαν οι Στόουνς; Και τι σχέση είχε η στάση ζωής που αυτοί πρέσβευαν με τη στάση ζωής των Κρας, των Ρέντσκινς ή των Νιού Μόντελ Άρμι -ας πούμε; Δεν νομίζω οτι υπάρχει ΜΙΑ στάση ζωής στη ροκ -υπάρχουν οι απόψεις των συγκροτημάτων στις οποίες καλούνται (τόσο μουσικά, όσο και ιδεολογικά ΠΡΟΦΑΝΩΣ) να παραμένουν συνεπείς (δεν γράφω πιστοί -ο καθένας μπορεί να εξελίξει τις απόψεις του).
    Αν θεωρείς τον Ρακιντζή "καθαρό" σε σχέση με τους Στρες (αυτό ήταν ΟΛΟΚΛΗΡΟ το παράδειγμά μου -μην χρησιμοποιείς μόνο το ΜΙΣΟ) λυπάμαι -δεν έχουμε να πούμε τίποτα περισσότερο. Παραπέρα, επειδή βάζεις τον όρο "κατεστημένο" θα σου πω οτι το ΄80 οι Σκραπτάουν ήταν πέραν του κατεστημένου, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά (Rules of the game, Loverboy, Execution, Don;t wanna join the army, Taxman Ratman κλπ). Απεναντίας, οι Στόουνς με τον Μικ Τζάγκερ να γίνεται Σερ ήταν ΤΟ κατεστημένο. Τι θα βγάλουμε από αυτό; Οτι οι Στόουνς το '80 σταμάτησαν να είναι ροκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. To αν ξέρω ή δεν ξέρω ποια είναι η ροκ στάση ζωής δεν έχει καμμία σχέση με το αν έχω ή όχι σχέση με συγκρότημα. Οι μουσικοί της ροκ δεν είναι πιο ειδήμονες σε αυτό το θέμα από τα ακροατήριά τους. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτά είναι σχεδόν πάντα πολύ πιο προχωρημένα από τους "εκφραστές" τους.

      Το ποια είναι κατ' εμέ η ροκ στάση ζωής το έχω ήδη αναφέρει σε κάποιο από τα πρώτα σχόλιά μου. Έχεις κάτι καλύτερο να αντιπροτείνεις;

      Σχετικά με τον Ρακιντζή εκπληρεί κατά τον τελειότερο τρόπο το κριτήριο που εσύ ο ίδιος έθεσες: "Απλά είναι τα πράγματα -όσο ο καλλιτέχνης μένει πιστός στις δημιουργικές του απόψεις δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να παίζει σε κρατικές (ή κομματικές) εκδηλώσεις." Πιο πιστόν από αυτόν δύσκολα θα βρεις. Τί σχέση έχουν οι Stress με αυτά;

      Όσο για τους Rolling Stones (και πολλούς άλλους μεγάλους) αν διαβάσεις την ιστορία τους θα διαπιστώσεις ότι επί χρόνια πριν ηχογραφήσουν, έκαναν ό,τι χαμαλοδουλειά μπορείς να φανταστείς. Μόνο κάτι "δικοί" μας είναι καλομαθημένοι φαίνεται...

      Διαγραφή
  16. "Οι διοργανώσεις τύπου «ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ», κομματικά φεστιβάλ κλπ. είναι κρατικοδίαιτες, αφού χρηματοδοτούνται άμεσα, ή έμμεσα από το κράτος. Το ίδιο και οι μουσικοί, για όσο διάστημα τις στηρίζουν. Το ζήτημα δεν είναι ποσοτικό"
    - Το ζήτημα και βέβαια είναι (καί) ποσοτικό. Διότι αλλιώς εξομοιώνουμε πχ το Νταλάρα με ένα πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα που θα παίξει μία φορά σε φεστιβάλ του δήμου, ή τον Βενιζέλο με έναν οδοκαθαριστή εξάμηνης σύμβασης. Δε νομίζετε ότι διαφέρει το σποραδικό ή το σπάνιο από το μόνιμο;

    "Έχει σημασία το ποσό; Ή από τί είδους συναλλαγή προέρχεται;"
    - Αυτά τα δύο συνήθως πάνε μαζί: συνήθως οι μεγάλες (και αδιαφανείς) συναλλαγές αφορούν σε μεγάλα (και αδιαφανή) ποσά και τούμπαλιν. Αλλιώς να εξισώσουμε το βαποράκι με το βαρόνο, και τη γιαγιούλα στη λαϊκή με την Εκαλιώτισα στα Gucci.

    "όσοι επεκτάθηκαν σε κάτι περισσότερο κάνοντας καθ’ υποτροπήν απαράδεκτες παραχωρήσεις (όπως ο Σιδηρόπουλος που έτρεχε συστηματικά πίσω από τα διάφορα κομματόσκυλα και βλαχοδημάρχους) είναι ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι."
    - Εξαρτάται τι ορίζετε ως "κάτι περισσότερο". Έτρεχε συστηματικά ο Σιδηρόπουλος στα κομματικά φεστιβάλ; Και αν ναι, σε ποιά; Διότι αν έτρεχε σε ενός μόνο κόμματος, ναι, επιδέχεται κριτικής (που είναι άλλη συζήτηση). Αν έτρεχε σε διαφόρων και αντίθετων κομμάτων, τότε μιλάμε για προσπάθεια βιοπορισμού και προβολής. Επιδέχεται κριτικής; Βεβαίως. Απαράδεκτες υποχωρήσεις; Ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος; Να το συζητήσουμε εφόσον λάβουμε υπόψιν το ποιόν του, τις συνθήκες τις εποχής, και την ιστορία που εν τέλει άφησε ή όχι. Εσείς θα μου πείτε.

    "Για όσους [καλλιτέχνες] δεν δέχονται [υποχωρήσεις] υπάρχουν κι οι ανεξάρτητες."
    - Πόσες πράγματι ήταν οι ανεξάρτητες εταιρίες του '80; Και πόσο πράγματι ανεξάρτητες ήτανε; Ακόμη κι αν ήτανε, ο καλλιτέχνης έπρεπε να πληρώσει -τουλάχιστον- το στούντιο. Έχετε υπόψιν σας για τι ποσά μιλάμε, και το τι πενιχρά έσοδα είχαν από τα χαμαλίκια/δεύτερες δουλειές τους τα περισσότερα μέλη συγκροτημάτων;;
    Ομοίως ερωτώ για συναυλιακούς χώρους και events. Πόσοι υπήρχανε; πόσα γινότανε; Ποιός μπορούσε να τα πληρώσει; (ενοικίαση χώρου, εξοπλισμού, ηχολήπτη, εκτύπωση προωθητικού υλικού και ένα σωρό άλλα); Σίγουρα όχι το συγκρότημα. Σίγουρα όχι οι μικροεπιχειρηματίες της εποχής. Τότε ποιός;

    "οι προθέσεις (του Κράτους) είναι εξαρχής ύποπτες. Το Κράτος έχει αδιαφανείς στόχους, έχει κόμματα, συσχετισμούς, «πελάτες», ψηφοφόρους, προπαγάνδα. Και θα κοιτάξει να κάνει τις επικοινωνιακές «αρπαχτές» του"
    - Μήπως είστε άκρως γενικευτικός; Το κράτος αποτελείται από ανθρώπους: τους αξιωματούχους, τους υπαλλήλους και τους συνεργάτες του. Όλοι, μα όλοι αυτοί; δηλαδή κάτι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εμπίπτουν στην περιγραφή σας; Όσο καφκικό κι αν είναι ένα κράτος δεν μπορείτε να γενικεύετε καθαυτό τον τρόπο. Τί λέτε;

    "Ο Πουλικάκος στις δουλειές που έκανε στο δημόσιο (και όχι κρατικό –έχει διαφορά, που αν θέλετε μπορούμε να τη συζητήσουμε)"
    - Εξηγήστε μου.

    "σαν τον υποκριτή Σιδηρόπουλο, ο οποίος, αφού τα «έπαιρνε» από τα κομματόσκυλα (προφανώς γιατί είχε ανάγκη να εξοικονομήσει τα της δόσης του και όχι ... του στομαχιού του), τούς έκανε και ...κριτική (και μάλιστα από το βήμα που αυτοί του είχαν παραχωρήσει – τί θέατρο!) για να σώσει τα προσχήματα"
    - Τα έπαιρνε, κομματόσκυλα, τα της δόσης του, για να σώσει τα προσχήματα... Διακρίνω σχεδόν προσωπικό μένος εναντίον του Σιδηρόπουλου. Γνωρίζετε κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε; Όταν δαγκώνεις αυτόν που σε ταΐζει, συνήθως δεν σώζεις τα προσχήματα' συνήθως τα επιβαρύνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. "Η ροκ δεν είναι μόνο τέχνη (όπως ας πούμε η κλασική, ή η τζαζ). Είναι τέχνη που εκφράζει μια στάση ζωής"
    - Ομοίως και το σκυλάδικο (λούμπεν/γιάπης), ομοίως και η κλασική (αστός/μεγαλοαστός), ομοίως και η έντεχνη (προλετάριος/καλλιεργημένος μικροαστός/αστός), ομοίως και η παραδοσιακή μουσική, ομοίως και το epic ή το black metal, το ίδιο και η ραπ, το ίδιο και η μπλουζ, το ίδιο και το ρεμπέτικο, το ίδιο και η emo, το ίδιο και η ρέγκε, το ίδιο και η βυζαντινή και ένα σωρό άλλες: τα μισά γνωστά είδη μουσικής είναι συνυφασμένα με μια τάδε στάση (και κατάσταση) ζωής. Το επιχείρημά σας είναι ξανά, θεωρώ, γενικευτικό και εν μέρει άτοπο. Διότι και οι μουσικές που προανέφερα διαθέτουν φιλοσοφικό υπόβαθρο (κάποιες μάλιστα το έχουν σαφώς διατυπωμένο και παγιωμένο). Τί είναι εκείνο που κάνει το ροκά να οφείλει να είναι πιο προσηλωμένος στη στάση ζωής του από τον χριστιανό πχ, ή το ράπερ, ή το ρεμπέτη; Διακρίνω αγιοποίηση' και αν θέτε να μιλήσουμε με μεταφυσικούς και φιλοσοφικούς όρους οφείλουμε πρωτίστως να μιλήσουμε με φυσικούς: με βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές ανάγκες.

    "Αν είναι πραγματικά καλλιτέχνες κι αν έχουν κάτι να πουν, αυτό αργά ή γρήγορα θα αναγνωριστεί"
    - Ναι... το βλέπουμε στα τόσα διαμάντια που έχουν δισκογραφηθεί, ζωγραφιστεί, κινηματογραφηθεί κλπ, και που πήγαν άπατα ακόμα και μετά από πολλές δεκαετίες. Φυσικά και υπάρχουν καλλιτέχνες που αναγνωρίστηκαν αρκετά μετά θάνατον. Μα πόσοι είναι; Μέσα στη μαζικότητα της δισκογραφίας των τελευταίων 50 χρόνων βγήκαν παγκοσμίως δεκάδες χιλιάδες διαμάντια. Πού 'ν' τα;

    "Aν πάλι δεν θέλουν να κάνουν τον χαμάλη, ας κοιμούνται στα παγκάκια, ή ας φτιάξουν τις κοινότητές τους"
    - Ναι, σωστά... Οι ροκάδες είναι απευθείας απόγονοι των πρωτοχριστιανών και των ιερομαρτύρων, είναι μετενσαρκώσεις του γέροντος Παΐσιου και της Παναγίας, το στομάχι τους είναι από κρυπτονίτη, πεινάνε σπάνια, τρέφονται με βρύα, λειχήνες και ιδέες, κοιμούνται σε χαράδρες και σπηλιές, η σπονδυλική τους στήλη είναι από μαντέμι και ποτέ δεν υποφέρουν από κρύο και υγρασία. Βγαίνουν και σε λούτρινο. Καθώς είπατε, "Το να είσαι ροκ έχει κάποιο προσωπικό κόστος..."

    "ήρθαν εδώ στα πλαίσια των ευρωπαϊκών περιοδιών τους και θα ήταν μάλλον άτοπο να απαιτούμε να καθήσουν να ασχοληθούν με τις λεπτομέρειες μιας περιστασιακής εμφανισούλας σε μια πρώην βυζαντινοοθωμανική επαρχία..."
    - Ενώ οι εμφανίσεις του Σιδηρόπουλου στις κομματικές νεολαίες πραγματοποιούνταν στο κέντρο της Ελβετίας, ήταν αορίστου χρόνου και καλοπληρωμένες, οπότε όφειλε να το ψειρίσει το ζήτημα.

    "Ο δε Ρακιντζής, ναι είναι πιο "καθαρός" από κάτι ροκάδες, αφού εκπληρεί το κριτήριο που έθεσες. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι κάνει κάτι εναντίον του κατεστημένου..."
    - Φυσικά! Στα βίντεοκλίπ του με τα καρφιά, τα σκισμένα τζιν, τα δερμάτινα, τη μαλούρα, τις δίκασες και τις παραμορφωμένες κιθάρες, υπήρχε ευδιάκριτο banner στο ένα τρίτο της οθόνης το οποίο πληροφορούσε "το ντύσιμο, στήσιμο και η ενορχήστρωσή μας έχει τις ευλογίες και υποδείξεις του Ουίνστον Τσώρτσιλ".

    "Μερικοί άλλοι που "ταύτισαν το Περιθώριο με την Τέχνη" είναι επίσης κάποιοι Beatles, κάποιος Hendrix, κάποιοι Rolling Stones, κάποιοι Pink Floyd, κάποιοι R.E.M. κάποιοι Manic Street Preachers κ.λπ."
    - Πράγματι, οι άνθρωποι αυτοί σηκωνότανε 6 το πρωί, πηγαίναν με τα πόδια στο γιαπί και σχολάγανε στις 6 τ' απόγεμα (το προσωπικό κόστος που λέγαμε), ακόμη και όταν άρχισαν να πληρώνονται πενταψήφια. Και πάντα οι επιλογές τους ήταν αυστηρά δικές τους και όχι των εταιριαρχών, manager, tour manager, image maker, σκηνοθετών, φωτογράφων και λοιπών. Ακόμη και όταν κάποιοι γίνανε O.B.E. παραμείνανε Περιθώριο και συνέχισαν να πίνουν το καφεδάκι τους στον εργατικό καφενέ, δίπλα στους ανθρώπους του λαού και τους άστεγους, τους οποίους στεγάζαν στις επαύλεις και τα εξοχικά τους, και που τους συνέτρεχαν οικονομικά με φιλανθρωπικές συναυλίες, δίσκους, διαφημίσεις και merchantise που εντελώς ερασιτεχνικά και φιλότιμα παρήγαγαν. Ας είναι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Εξακολουθείτε να επιχειρηματολογείτε με ποσοτικά -και άλλα- σοφίσματα και όχι με τα φιλοσοφικά, ηθικά (ή "ιδεολογικά") επιχειρήματα που απαιτεί η εξέταση του ζητήματος "Ροκ και Κράτος" (χώρια που σε πολλά σημεία δείχνετε να μην διαβάσατε -για να μην πω: να διαστρέφετε- ό,τι λέω). Αν σας απαντήσω λοιπόν, απλώς θα επαναληφθώ.

      Το ερώτημα για μένα είναι απλούστατο: αν η ροκ είναι πρωταρχικά επάγγελμα (και όχι συγκεκριμένη στάση ζωής) όπως ισχυρίστηκαν όλοι οι σχολιαστές πλην του διαχειριστή, τότε πρέπει ΛΟΓΙΚΑ να παρέχει τα προς το ζην στον "επαγγελματία" που το ασκεί. Αν δεν του τα παρέχει, αυτός οφείλει (όπως όλοι εμείς οι άλλοι κοινοί θνητοί) να αλλάξει επάγγελμα και όχι να περιμένει την κρατική βοήθεια, το σχέδιο Μάρσαλ, το 3ο "πακέτο στήριξης", το ΕΣΠΑ, τα Μ.Ο.Π., τα πακέτα Ντελόρ, τις μπίζνες με τα κομματόσκυλα κ.λπ. Και ας ασκεί πλέον τη ροκ ως μή επαγγελματική ενασχόληση -και εννοείται χωρίς μουρμούρα και μιζέριες (οι οποίες δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ροκ).
      Αν πάλι καταφέρει να επιχορηγηθεί ως προς το ασύμφορο επάγγελμά του, τότε δικαιούνται επιχορήγησης όλοι εκείνοι οι βιοπαλαιστές που δεν τα βγάζουν πέρα ασκώντας μόνο το επάγγελμά τους. Ή θα γίνουμε όλοι οι "δικαιούχοι" κρατικοδίαιτοι και επιχορηγούμενοι, ή κανένας.

      Ο Ρακιντζής, που ασκεί τη μουσική ως επάγγελμα, έχει καταφέρει να ζει από αυτήν χωρίς επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις και χωρίς να συγχρωτίζεται με σταλινικά, πασοκοειδή, ή οποιαδήποτε άλλα κομματόσκυλα. Ας τον μιμηθούν λοιπόν και κάποιοι νεοέλληνες ροκάδες (ή "ροκάδες") που νιώθουν (όπως αυτός) επαγγελματίες -και που επιπλέον το παίζουν εναντίον του κατεστημένου. Αλλιώς... ας το πάρουν αλλιώς (όπως λέμε "πάρ' το αλλιώς").

      Σε κάθε άλλη περίπτωση, ας μην παραπονούνται σαν κάτι κλαψομούνηδες πανηγυρτζήδες, που δεν έχουν τα εισιτήρια να πάνε να παίξουν στο διπλανό χωριό.

      Διαγραφή
  18. θα μπορουσες μανωλη να ανεβασεις καποια συνεντευξη απο τον λητη αν εχεις?? για οσους αγαπουν το ροκ και την ιστορια του..
    ευχαριστω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή