Το κορίτσι, «γεννιόταν» αργά,
από μία μεταλλική σφαίρα, που θύμιζε το Death Star, εκείνο το φανταστικό
υπερόπλο, στην ταινία Star Wars.
Ήταν η Δανάη, ντυμένη με ολόσωμο
κόκκινο κολάν, που κάλυπτε ακόμη και το κεφάλι.
Βγήκε από την σκοτεινή τρύπα,
σαν ένα ον που μόλις είχε γεννηθεί και προσπαθούσε να ζήσει. Στο Star Wars, από εκείνη την τρύπα, δεν έβγαινε η ζωή, αλλά μια τρομερή αχτίδα θανάτου.
Η performance που
παρακολουθούσα, συνέβαινε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (29 Ιουνίου 2016) και
αποτελούσε μέρος της πτυχιακής εργασίας της Δανάης Νικολαΐδη Κωτσάκη.
Μια σπουδαία παράσταση, που για μένα, είχε το μήνυμα: Δεν υπάρχει Καταστροφή χωρίς Δημιουργία, και το αντίστροφο.
Τελικά, η Δανάη, ήρθε στον κόσμο,
σε εμβρυακή στάση, με απροσδιόριστη διάθεση, πότε φαινόταν να χαϊδεύει την σφαίρα,
και πότε να την απομακρύνει με βία.
