Ανδρέας Χριστοδούλου – Η παλμική του γραφή στο χαρτί, με στόχο την ηρεμία

Ο Ανδρέας Χριστοδούλου, μπροστά σε δύο παλμικής γραφής, έργα του (Φωτο Μ. Νταλούκας 2016)

Ο εικαστικός Ανδρέας Χριστοδούλου, χαράσσει το χαρτί, με στόχο την εσωτερική του ηρεμία.

Μεγάλες επιφάνειες μαύρων χαρτιών, χαράσσονται με υπομονή, έτσι ώστε να σχηματίζονται μοτίβα, που θυμίζουν χωράφια ιδωμένα  από ψηλά, τοπία παράξενα,  πανοραμικές εικόνες εξωγήινης πεδιάδας.

Κυριακίδου Γεωργία: Αργά ή γρήγορα, η πείρα, σκοτώνει την θεωρία!

Η Κυριακίδου Γεωργία, προτείνει ποτήρι με Kool Aid, 

ενώ, στο βάθρο, υπάρχει ανοιχτό κουτί με σοκολατάκια, 

που περιέχουν το ίδιο ποτό (Φωτ Μ Νταλούκας, 2016).

Η καλλιτέχνιδα, με χαμόγελο, ρωτά:

-Will you drink the Kool Aid?

και αμέσως, η ίδια, απαντά:

-Oh NO! Never!

Όχι, δεν πρόκειται για δυσφήμιση του αναψυκτικού, που κυκλοφορεί στην αγορά της Αμερικής-αυτό είναι αθώο. 

Η Κυριακίδου, δεν στρέφεται κατά του ποτού, αλλά κατά του δόλιου τρόπου που χρησιμοποιήθηκε κάποτε, από έναν «γκουρού» για να σκοτώσει ανθρώπους.

Το μήνυμά της, είναι: No Guru, No Method, No Teacher.

Άντρια Κυριακίδου : Μια θεοποιημένη σταρ...

Η Άντρια Κυριακίδου, στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, παρουσίασε, μία εγκατάσταση-performance, με θέμα την βιομηχανία των celebrities και το λεγόμενο Lifestyle.

Μαριλίζα Rendl : Ένα έργο για τον Εγκλωβισμό και την Απελευθέρωση.

Η καλλιτέχνιδα Μαριλίζα Rendl, και το έργο της: μια εγκατάσταση που αναφέρεται στον Εγκλωβισμό (Φωτ. Μ.Νταλούκας,2016).

Ο Εγκλωβισμός, είναι η κατάσταση της κοινωνικής Προσαρμογής.

Δημιουργείται, με την πάροδο του χρόνου, από τις διακυμάνσεις του νου, όπως αντιδρά στο εξωτερικό περιβάλλον.

Ο Φόβος επέρχεται, και προκαλεί Μέριμνα.

Η Ζωή, σταματά, ο άνθρωπος, μπαίνει σε ένα Κλουβί, και γίνεται αυτό που μεριμνά, αυτό που φοβάται.

Η απελευθέρωση, επιτυγχάνεται, με το σταμάτημα των διακυμάνσεων, μέσα από μια πνευματική εμπειρία.

Δανάη Νικολαΐδη Κωτσάκη – Καταστροφή Δημιουργία

Το κορίτσι, «γεννιόταν» αργά, από μία μεταλλική σφαίρα, που θύμιζε το Death Star, εκείνο το φανταστικό υπερόπλο, στην ταινία Star Wars.   

Ήταν η Δανάη, ντυμένη με ολόσωμο κόκκινο κολάν, που κάλυπτε ακόμη και το κεφάλι.

Βγήκε από την σκοτεινή τρύπα, σαν ένα ον που μόλις είχε γεννηθεί και προσπαθούσε να ζήσει. Στο  Star Wars, από εκείνη την τρύπα, δεν έβγαινε η ζωή, αλλά μια τρομερή αχτίδα θανάτου.

Η performance που παρακολουθούσα, συνέβαινε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (29 Ιουνίου 2016) και αποτελούσε μέρος της πτυχιακής εργασίας της Δανάης  Νικολαΐδη Κωτσάκη.

Μια σπουδαία παράσταση, που για μένα, είχε το μήνυμα: Δεν υπάρχει Καταστροφή χωρίς Δημιουργία, και το αντίστροφο.

Τελικά, η Δανάη, ήρθε στον κόσμο, σε εμβρυακή στάση, με απροσδιόριστη διάθεση, πότε φαινόταν να χαϊδεύει την σφαίρα, και πότε να την απομακρύνει με βία.

Γκαρδιακός Σωτήρης – Μνημείο Ατελεσφορίας

Ένα καλλιτεχνικό έργο που μοιάζει με γρίφο. 

Το Μνημείο Ατελεσφορίας, μια εγκατάσταση, του καλλιτέχνη Σωτήρη Γκαρδιακού, παρουσιάστηκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, 29 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου 2016 (Φωτο: Μ.Νταλούκας).

Η εγκατάσταση είναι ένα ξύλινο ικρίωμα, αλλά στη θέση της κρεμάλας, υπάρχει πλαίσιο κενό, το οποίο σημαίνει πως το ικρίωμα έμεινε ατελέσφορο, δεν έκανε την δουλειά του.

 Ενώ θα έπρεπε να μοιάζει απειλητικό, δεν είναι. Αντίθετα, στην φωτογραφία, το βλέπουμε να γίνεται παιχνίδι στα χέρια νεαρών (ένας μάλιστα έχει ξαπλάρει, με βλέμμα σαρδόνιο).

Τι θέλει να μας πει άραγε, ο δημιουργός του, Σωτήρης Γκαρδιακός;

Η Κρεμάλα, πολλές φορές στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκε σε συνθήματα, με γνωστότερο το «Φασίστες Κουφάλες Έρχονται Κρεμάλες».

Αλλά και ως εγκατάσταση, ή σύμβολο, την είδαμε επίσης σε λαϊκούς αγώνες.

Δύο ιστορικά παραδείγματα.

Περσεφόνη Νικολακοπούλου – Skin Basement

Όλες οι φωτογραφίες, Μανώλης Νταλούκας, Ιούνιος 2016.

Η Περσεφόνη, αισθάνεται αποθηκευμένη στο υπόγειο, του νου.

Και εκεί, αφήνεται να ζωγραφίσει τα συναισθήματά της. 

Την φωτογράφισα, μπροστά σε έργο της, πολύ σκοτεινό. Ένας τεράστιος καμβάς, είχε επιστρωθεί με λάδι, γύψο, και στο κέντρο δεξιά, υπήρχε μια ασφυκτική σακούλα. 

Η Περσεφόνη, μπροστά, χαμογελαστή, έμοιαζε αρχαία ελληνίδα, ή ίσως ήταν η μυθική, που με την στάση της, έλεγε «θα βλαστήσω».

-Πώς το ζωγράφισες; Ποια ήταν η εικόνα που είχες εδώ; την ρώτησα,

-Δεν είχα εικόνα, είχα αίσθηση, έβγαλα αυτό που αισθανόμουν...μου απάντησε.

Αθηνά Βελούδου - Ο Χορός των Τρελών

Η Αθηνά Βελούδου, στον χώρο της Εγκατάστασης, Narrentanz ή Ο Χορός των Τρελών (Φωτ. Μ. Νταλούκας, 2016)

Αυτό το κορίτσι, με έβαλε με ένα χαμόγελο σε έναν χώρο από Ποίηση, και σιωπηλές κραυγές, ενάντια σε έναν Εφιάλτη. What a feeling!

Το μεγάλο δωμάτιο, φωτιζόταν από λάμπες νέον, που έδιναν κίτρινο χρώμα, θυμίζοντας σούρουπο, τον κόσμο του λυκόφωτος, που περιέγραψε ως συνάντηση με τον «παραλογισμό» και ο Παύλος Σιδηρόπουλος και η Γιόλα Αναγνωστοπούλου.

Σοφία Ντόβολη – Με αγνά υλικά (φέτα και φασόλια), η κοπέλα όχι μόνο κάνει Τέχνη, αλλά και διδάσκει!

Πρωτοποριακά γλυπτά, της Σοφίας Ντόβολη, σχολιάζουν ευφυώς και με χιουμοριστικό τρόπο, την οικονομική και πολιτιστική κρίση στην Ελλάδα.

Στέκομαι στα δύο, που κατά τη γνώμη μου, αποτελούν αριστουργήματα.

Το πρώτο, υλοποιείται από κύβους, που σχηματίζουν, επί του εδάφους, τον στίχο ΑΠ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ (ο στίχος του Διονυσίου Σολωμού, από τον Ύμνο στην Ελευθερία).

Οι κύβοι, μοιάζουν να είναι κομμένοι από μάρμαρο, αλλά αν τους ψηλαφίσεις (ή τους μυρίσεις), αντιλαμβάνεσαι ότι το υλικό είναι άλλο.

Πράγματι, η Σοφία Ντόβολη, κατασκεύασε τον κάθε κύβο, από ...τυρί, και μάλιστα την αθάνατη φέτα!

Όλγα Μαυρομμάτη – Ανθρώπινες μορφές, σε κρίσεις πανικού, αίσθημα μοναξιάς, και καθεστώς τρόμου

Η Όλγα Μαυρομμάτη, επιδεικνύει ένα έργο, από το σύνολο της πτυχιακής της εργασίας, που παρουσίασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, 23-25 Ιουνίου 2016 (Φωτογραφία: Μ.Νταλούκας).

Σον πίνακα, μία απροσδιόριστης ηλικίας γυναίκα, μας κοιτάζει κατάματα, έχοντας στάση που θυμίζει την στάση της γυμνής κοπέλας, στον πίνακα του Μανέ, Πρόγευμα στο Γρασίδι.
Η γυναίκα φορά λευκό φόρεμα, έχει έντονα βαμμένα με κόκκινο χρώμα τα χείλη, και κρατά μεγάλο κολονάτο ποτήρι. Φαίνεται πως πίνει κρασί. Στο άλλο της χέρι, σφίγγει κάτι που μοιάζει με κουδουνίστρα. Ο φωτισμός, τα κρεμασμένα βαριά ρούχα, η απουσία άλλης ανθρώπινης μορφής, και ιδιαίτερα το βλέμμα, παραπέμπουν σε ένα Πρόγευμα σε Δωμάτιο Τρέλας.

Η εικόνα, έρχεται σε οξεία αντίθεση, με το πανέμορφο παρουσιαστικό της καλλιτέχνιδας, που επίσης μας κοιτάζει κατάματα, ενώ επιδεικνύει το έργο.
Η εκπληκτική αυτή αντίθεση, όπως φαίνεται στη φωτογραφία, επαναφέρει το θέμα του τραγουδιού των Rolling Stones: The singer not the song (εν προκειμένω The painter not the painting), δηλαδή ότι, πολλές φορές, ακολουθεί άλλη ζωή, το καλλιτεχνικό δημιούργημα, από τον καλλιτέχνη.

Στέλλα Καπεζάνου – Μία επιστολή της, και μία, από εμένα, απάντηση

Η Στέλλα Καπεζάνου (Φωτο: Μ.Νταλούκας, 2016)

Έλαβα επιστολή της Στέλλας Καπεζάνου, σχετικά με την ανάρτησή μου «Οι Λουόμενοι του Καλοκαιριού» που παρουσίαζε την Πτυχιακή της εργασία στην ΑΣΚΤ, με τίτλο From Heavens with Love.

Η Στέλλα, αφού με ευχαριστεί για την παρουσίαση που της έκανα, μου ζητά, να περιορίσω την «εκτεταμένη αναφορά», στην προηγούμενή της ιδιότητα, του μοντέλου.

Διαβάστε την επιστολή της Στέλλας. και την από εμένα, απάντηση...

Αντώνιος Χαλυβίδης : Δύο γλυπτά, που ασκούν κριτική, στους προσκυνητές Εικόνων και Μηχανισμών Lifestyle

Η Καλλιπάρθενος, έργο του Αντώνιου Χαλυβίδη.

Σίδηρος, μοτέρ, φτερό στρουθοκαμήλου, εικόνα με αυγοτέμπερα και φύλλο χρυσού.

Το έργο, ειρωνεύεται τους πιστούς των εικόνων και των εκκλησιαστικών τυπικών. 

Το φτερό στρουθοκαμήλου, γίνεται ξεσκονιστήρι, σατιρίζοντας τον στρουθοκαμηλισμό, που χαρακτηρίζει πολλούς «θρησκευόμενους».

Το έργο, είναι κομψό, και χιουμοριστικό, αλλά δεν αποφεύγει τον στρουθοκαμηλισμό, και το ίδιο.

Είναι εύκολο να δει κανείς, την βιτρίνα μιας κατάστασης, αλλά δύσκολο να δει, τι κρύβεται, πίσω.

Αν μια μάνα, ανάβει το καντήλι στο εικόνισμα της Παναγιάς, όπως κάποια είπε «για να έχω τα μούτρα να ζητήσω να κάνει καλά το παιδί μου», είναι κατά μία λογική, στάση στρουθοκαμήλου. Όμως, αν το παιδί χλευάσει αυτή την πίστη της μάνας του, με τι μούτρα θα λέει, μετά, πως είναι ο γιος της;

Η ανάγκη του πιστού, να λύσει το πρόβλημα, δεν γίνεται εύκολα, αντικείμενο υψηλής ειρωνείας.

Έχω την εντύπωση, πως το έργο θα απογειωνόταν, αν στην θέση της Παναγίας, ο καλλιτέχνης έβαζε, εικόνα πολιτικού προσώπου.

Αλλά, και έτσι, ο Χαλυβίδης, αποδεικνύει πως κατέχει ένα αξιοσημείωτο γλωσσικό εργαλείο, και σίγουρα έχει ταλέντο.

Όλες οι φωτογραφίες: Μ.Νταλούκας, 2016.

Μαρία Τσινιά – Ροκ, Τέχνη και Πέτρες ενάντια στην Εξουσία

Η Μαρία Τσινιά, στην πτυχιακή εργασία της, μας πέρασε ασφαλώς, από έδαφος ναρκοθετημένο παντού: οδομαχίες σύγχρονες στην Ελλάδα, και παλαιότερες, που έγιναν στο Παρίσι (Γαλλικός Μάης).

Οι πίνακες (λάδια), αποτελούν στιγμιότυπα, από συγκρούσεις νεαρών διαδηλωτών με τον  σκληρό μηχανισμό καταστολής, που χρησιμοποιεί η εκάστοτε εξουσία.

Όλες οι φωτογραφίες, Μ.Νταλούκας, 2016.

Κυριάκος Τσιφτσόπουλος – Όταν η σχέση γίνεται μακαρόνια...

Μια ενδιαφέρουσα εγκατάσταση, παρουσίασε ο Κυριάκος Τσιφτσόπουλος, ως πτυχιακή του εργασία, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Σε ένα της μέρος, ο καλλιτέχνης, εμφανιζόταν από οθόνη τηλεοράσεως, μαυροντυμένος, και σκυμμένος πάνω από το γυμνό σώμα νεαρής γυναικός, το οποίο ήταν σκεπασμένο με βρασμένα μακαρόνια.

Μαρία Κώτσου- Υφάντρα μιας Αξέχαστης Ευτυχίας

Memory is greater- without memory, men could think and know nothing...
(Chandogya Upanishad)


Η Μαρία Κώτσου, σε ένα μέρος από την εγκατάσταση που παρουσίασε (15-17 Ιουνίου 2016), στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Χαρούμενη, πίσω από λευκά νήματα που συγκρατούν μικρά κομμάτια υφαντά και φωτογραφίες αγαπημένων από τη νησί της, τη Νάξο.
Ένας προτζέκτορας, προβάλλει στον τοίχο, την αγαπημένη της (πεθαμένη) γιαγιά, να κάθεται στο κεφαλόσκαλου του πατρικού, με την κόρη της (μητέρα της Μαρίας).
Όλα αυτά, έχουν την θέση ενός καλλιτεχνικού Αργαλειού, που υφαίνει στον χώρο, εικόνες από μια παλιά, αξέχαστη Ευτυχία.

Όλες οι φωτογραφίες: Μανώλης Νταλούκας, 2016.

Στέλλα Καπεζάνου – Οι Λουόμενοι του Καλοκαιριού

Η Στέλλα Καπεζάνου, μπροστά από δύο έργα της, στην παράδωση της Πτυχιακής Εργασίας της, στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, 17 Ιουνίου 2016.

Όλες οι φωτογραφίες: Μανώλης Νταλούκας.

Πολλοί πιστεύουν πως όλα τα μοντέλα, είναι κοπέλες χαζές, ψωνισμένες. 

Έχοντας αυτή την πεποίθηση, εξορμούν οι διάφοροι σπουδαγμένοι-ανεγκέφαλοι, μοντελοπνίχτες ονομαζόμενοι, δια να ρίξουν γκομενάκι-μοντέλο.

Γελασμένοι που είναι.
Η πραγματικότητα είναι άλλη.

Ευαγγελία Παπαθανασίου : Είμαστε όλοι Ποπκόρν!

He am I

(Isha Upanisad)

Ο σπόρος του Ποπκόρν, όταν θερμαίνεται, σκάει, παίρνοντας αμέτρητες μορφές. Κανένα σκασμένο Ποπκόρν, δεν είναι ίδιο με άλλο, Και όμως, όλα προέρχονται από ίδιο σπόρο. Έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο.

Είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά είμαστε και όλοι, στην ουσία μας, ίδιοι. 

Μια απλοποιημένη εξήγηση της δύσκολο να κατανοηθεί, πραγματικότητας. Είμαστε όλοι Ένα, έδωσε η Ευαγγελία Παπαθανασίου, στην παρουσίαση της διπλωματικής της, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Η εξήγηση, έγινε με μια εγκατάσταση από τρία μέρη:

1.Φωτογραφίες Ποπκόρν

2.ΝΕΟΝ επιγραφή, και

3.Γλυπτό σπόρο (σε μεγέθυνση) Ποπκόρν.