Τα Ματωμένα Ρόδα, παρέδωσαν τον δεύτερο δίσκο τους, υπερβάλλοντας
στην δόση του μαύρου. Σε όλα τα τραγούδια, υπάρχει ένα φέρετρο, ένα νοσοκομείο,
ένας θάνατος, μία εγκατάλειψη, ένας χαμός. Βεβαίως και η Τέχνη, είναι η ανεμπόδιστη
έκφραση, και ο καλλιτέχνης, γράφει αυτό που αισθάνεται, σαν σε ημερολόγιο... όμως
θα πρέπει να βλέπει προσεκτικά το αποτέλεσμα, και να το αντιλαμβάνεται, όταν, το πολύ μαύρο, κάνει το
ημερολόγιο, μοιρολόι.
Δεν λέω πως τα τραγούδια, δεν είναι καλά, το αντίθετο.
Τα
Ματωμένα Ρόδα, είναι εξαιρετικοί μουσικοί, και τα τραγούδια τους, καλλιτεχνικές
καταγραφές που σπανίζουν. Όμως, ως σύνολο, το έργο «Γράφοντας το Τέλος» , δεν έχει
σημεία αποφόρτισης, και σφίγγει τόσο τον ακροατή, που του δημιουργεί την διάθεση
να το αποφύγει.
